Το Βραβείο της Ανοιχτής Παλάμης

Η ιστορία που ακολουθεί είναι πέρα για πέρα αληθινή. Θέλω να την αφιερώσω στον – προφανώς – υγιέστατο Υπουργό της Παιδείας, τον εξίσου υγιή υφυπουργό και τους υγιείς διευθυντές και συναδέλφους.

Η ιστορία της συναδέλφου Χ. ξεκίνησε πριν από χρόνια. Ανακάλυψε έναν όγκο στο μαστό. Ακολούθησε βιοψία, χειρουργείο, χημειοθεραπείες. Οι γιατροί την συμβούλεψαν να πάρει άδεια από το Γυμνάσιο όπου δίδασκε. Το δικαιούταν και το χρειαζόταν. Αλλά δεν ήθελε!  Έλειψε από το σχολείο μόνο ένα μήνα και μετά επέστρεψε. Σε λίγο άρχισαν οι καλοκαιρινές της «διακοπές», με χημειοθεραπεία κάθε 15 μέρες. Ζήτησε μετάθεση, για να μην τη δουν οι μαθητές της «αλλιώς», και τον  Σεπτέμβρη παρουσιάστηκε στη θέση της φορώντας περούκα. Μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων είχε ένα υπέροχο «κουρεματάκι» αλά γκαρσόν. Κανείς δεν ήξερε για την περιπέτειά της, εκτός από το διευθυντή του σχολείου. Δεν ήθελε να την κοιτούν με οίκτο, ούτε να τη ρωτούν κάθε τόσο πώς νιώθει.  Ήθελε να ζήσει, να δουλέψει και να εκτιμηθεί  για τα προσόντα της, όχι ως αναξιοπαθούσα.  Εργαζόταν  κανονικότατα, χωρίς να ζητήσει  ποτέ τίποτα από την υπηρεσία.

ΒΙΒΛΙΑ

Τοντ Στράσερ - Το κύμα

Τοντ Στράσερ-TO_KYMA.pdf

Document - 1.37 MB

DROPBOX

Εκατό Χρόνια Mοναξιά -Γκάμπριελ-Γκάρσια-Μάρκες.pdf

Document - 16.89 MB

DROPBOX

]

Τα κορυφαία σχολικά διαμάντια…

· Η επετηρίδα είναι αυτό που βγάζουμε στα μαλλιά μας άμα δεν λουζόμαστε

συχνά. (Γυμνάσιο Πάτρας)

· Ο μισογύνης είναι τέρας μυθολογικό, μισός γυναίκα και μισός άλλο

πράμα, απερίγραπτης ασχήμιας και τελείως εξαγριωμένος με την κατάστασή [more]

του. (Γυμνάσιο Θεσπρωτίας)

· Ο Κωνσταντίνος Καντάφης ήτανε Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε στη Λιβύη

της Αλεξάνδρειας. (Γυμνάσιο Αθήνας)

· Στην αρχαία εποχή δεν υπήρχαν ξένες χώρες, γι’ αυτό δεν έχουν βρει οι

αρχαιολόγοι αρχαία διαβατήρια. (Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

· Ο Λεωνίδας και οι Τριακόσιοι του ηττήθηκαν, γιατί οι Θερμοπύλες ήτανε

πολυπληθέστεροι σε αριθμό. (Γυμνάσιο Αθήνας)

· Την Οδύσσεια την έγραψε ο Οδυσσέας. Την Ιλιάδα ο Ηλιάδης. (Γυμνάσιο

Λαμίας)

· tα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν μικρά αγγελάκια που πετούσαν

δεξιά-αριστερά στο πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν

(δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα). Στην

ανάγκη υπήρχαν και τα Πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση.

(Γυμνάσιο Κορίνθου)

· Πρωτεύουσα της Κεϋλάνης είναι η Λιπτον Τι. (Γυμνάσιο Αθήνας)

· Το τετράγωνο της υποτείνουσας ισούται, αλλά όχι πάντοτε. (Γυμνάσιο

Καλαμάτας)

· Η κυριότερη αιτία της εξάτμισης είναι η φωτιά κάτω από το κατσαρολάκι.

(Γυμνάσιο Κορίνθου)

· Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλ. με δυο έννοιες. Μια όταν είναι

σε ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει σε πρατήριο. (Γυμνάσιο Αθήνας)

· Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω τον λαγό. Παθητική φωνή: Ο λαγός με κυνηγάει.

(Γυμνάσιο Κορίνθου)

· Οι βιταμίνες βρίσκονται ακριβώς ανάμεσα από τις αλφαμίνες και τις

γαμαμίνες. (Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

· Το ακριβώς αντίθετο της Αγίας Τριάδας είναι η Διαβολική Τριάδα, πυρ,

συν γυναιξί και θάλασσα. Πράγματα του Σατανά. (Λύκειο Ξάνθης)

· Η μπανάνα στα ελληνικά γράφεται όπως και στα αγγλικά, δηλαδή με ένα

μπα και δύο να.(Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης)

· Τα 6 χαρακτηριστικότερα ζώα του Βόρειου Πόλου είναι 3 αρκούδες και 3

φώκιες. (Γυμνάσιο Αθήνας)

· Ερώτηση: “Τι γνωρίζετε για τις εικονομαχίες;”

Απάντηση: “Εικονομαχίες ήταν οι μάχες που έκαναν οι λαοί για τις εικόνες.

Όποιος κέρδιζε τη μάχη κέρδιζε και τις εικόνες”. (Γυμνάσιο Αθήνας)

· Ο Ε. Λύτης και ο Σ. Εφέρης είναι και οι δύο Έλληνες ποιητές κατηγορίας

νόμπελ”. (Γυμνάσιο Αργοστολίου)

· Οι Δέκα Εντολές γράφτηκαν από τον Σινά και παραδόθηκαν στον Μωυσή στην

Πλάκα. Ήταν όλες πέτρινες, αλλά σαφέστατες. (Γραπτό υποψηφίου για τη

Σχολή Αστυνομίας)

· Ο Κουστώ είναι ένας σύγχρονος Οδυσσέας, αλλά που δεν κατοικούσε στην

Ιθάκη, και για το λόγο αυτό οι περιπέτειές του δεν λέγονται Οδύσσειες,

αλλά Κουστωδίες. (Γραπτό υποψηφίου για τη Σχολή Αστυνομίας)

· Η μάνα του Ρασπούτιν ήτανε η ρασπουτάνα, τεραστίων διαστάσεων Ρωσίδα

της Σιβηρίας. (Γυμνάσιο Καρδίτσας)

· Ο Κορινθιακός Κόλπος ευρίσκεται τελείως κατά μήκος. (Γυμνάσιο Πάτρας)

· Το φοβερότερο όπλο των αρχαίων Αράβων ήταν ο Ευνούχος.

· Οι Έλληνες εφεύρεσαν τη γεωμετρία για να αποφύγουνε την άλγεβρα που

ήτανε αράπικη.

· Η βαρύτητα είναι πιο δυνατή το Φθινόπωρο. Τότε βλέπουμε τα μήλα να

πέφτουν ομαδικά.

«Το τέλος του Ζαρατούστρα»: Η επινόηση του Π.Κανελλόπουλου και η διαδρομή από τον Φ.Νίτσε στον Φ.Ντοστογιέφσκι

http://www.koutroulis-spyros.blogspot.gr/

 

Το 1956 ο Π.Κανελλόπουλος θα εκδώσει το έργο Το τέλος του Ζαρατούστρα[1], ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο εγχείρημα που όπως προδίδει ο τίτλος του, σκοπεύει να δώσει συνέχεια στο διάσημο έργο του Φ.Νίτσε.

Έχει προηγηθεί το 1953 η έκδοση του δοκιμίου, «Ο Χριστιανισμός και η εποχή μας»[2], ενώ το 1956 θα εκδώσει, σε αυτοέκδοση το «Μεταφυσικής Προλεγόμενα». Ενιαία αν δούμε τα τρία αυτά έργα, που εκδίδονται σε διάστημα μιας τριετίας  παρά το διαφορετικό τους περιεχόμενο, αποτυπώνουν την προσπάθεια του Π.Κανελλόπουλου, αν και ενεργός πολιτικός, να συνθέσει πρωτογενή φιλοσοφικό στοχασμό, που θα έχει χωνέψει δημιουργικά το σύνολο του αρχαιοελληνικού  και νεώτερου φιλοσοφικού λόγου.

Βέβαια από τα τρία έργα, που ελάχιστα έχουν απασχολήσει τον κριτικό λόγο, η φιλόδοξη και ριψοκίνδυνη απόπειρα να αποδοθεί μυθιστορηματική συνέχεια στο θεμελιώδες έργο του Νίτσε, είναι το πιο ενδιαφέρον, ενώ  απεικονίζει το μέτρο των ισχυρών επιδράσεων, που δέχθηκε από αυτόν, ο Π.Κανελλόπουλος  .

Στον μικρό πρόλογο, που προτάσσει εξομολογείται την πρώιμη ήδη ανάγνωση του Φ.Νίτσε, τις βέβαιες ισχυρές επιρροές που δέχθηκε, αλλά και την επιδίωξη του να τον αθωώσει από τις διαστρεβλώσεις, που διέπραξαν κάποιοι από τους υποτιθέμενους αναγνώστες , ή οπαδούς του.

«Κάποτε πρωτογνώρισα τον Ζαρατούστρα. Ήμουν έφηβος, όταν τον πρωτογνώρισα. Και δε μου έκανε κακό η παράξενη αυτή γνωριμιά. Από τότε δέθηκα κοντά του. Και η μεγάλη μοναξιά του Ζαρατούστρα έγινε η μικρή μου μοναξιά…

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ήταν τότε στην ακμή του∙ και, μαζί του, το πνεύμα του θανάτου και της καταστροφής που, από τις μέρες εκείνες, έγινε το πνεύμα του αιώνα μας.

Δεν έφταιξε, όμως, ο Ζαρατούστρα για την πορεία που πήρε ο αιώνας μας. Ας λένε ό,τι θέλουν οι κακοί του φίλοι και οι κακοί του εχθροί∙ ο Ζαρατούστρας ήταν αθώος.

Και μου έδειξε ο Ζαρατούστρας από τότε- πάνε περίπου σαράντα χρόνια- το δρόμο που πάει κοντά του, αλλά και το δρόμο που πάει αλλού…

Γιατί δεν ακολούθησε, όμως, ο ίδιος το δρόμο που πάει αλλού; Αν θυμάμαι καλά, η απορία αυτή- ή κάποια που της μοιάζει- γεννήθηκε μέσα μου από τότε που πρωτογνώρισα τον Ζαρατούστρα.

Και σήμερα λέω: ο Ζαρατούστρας είν’ ελεύθερος ν’ ακολουθήσει και το δρόμο που πάει αλλού… »[3]   

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΕΛΛ. ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ La légende des sciences

Αντιμανιφέστο - Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Για τις ανθρωπομονάδες
Μίκης Θεοδωράκης
Στα πλαίσια της πολιτικής ζύμωσης των μελών μας αλλά και των απλών αναγνωστών, παραθέτουμε αυτούσια την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη που εκφωνήθηκε στο Διεθνές Συνέδριο «Ελεύθερων...
καλλιτεχνών», στη Δυτική Γερμανία, το 1987, όπου ο Θεοδωράκης ήταν εισηγητής, και δημοσιεύθηκε αυτούσια στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine.

Η ομιλία κυκλοφόρησε το 1989 (εκδ. «Γνώσεις») με τίτλο «Αντιμανιφέστο», υπότιτλος «Για τις ανθρωπομονάδες».

Το επίκαιρο αυτό κείμενο πρέπει να γίνει ένα μεγάλο όπλο στα χέρια των εργαζομένων, οι οποίοι αντιστέκονται στην σημερινή νεοφιλελεύθερη εργασιακή λαίλαπα της τροικανικής κυβέρνησης και διεκδικούν δικαίως ένα καλύτερο μέλλον και ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης, το οποίο αυτονόητα τους ανήκει.



ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΝΑΔΕΣ


Τι είναι, καταρχήν, οι  «ανθρωπομονάδες»;


Πρόκειται για ένα σύνθετο και αρκετά πολύπλοκο σύστημα καταμέτρησης της ανθρώπινης ενέργειας, βιολογικά, πνευματικά, ψυχικά.  Όπως είναι γνωστό, υπάρχουν ένα σωρό παράγοντες που αυξάνουν αυτή την ενέργεια, δηλαδή τις ανθρωπομονάδες, καθώς και τόσοι άλλοι που τις μειώνουν.  Δεν είναι φυσικά στις προθέσεις μας να τους καταγράψουμε λεπτομερειακά, θετικούς και αρνητικούς.  Αν και κάτι τέτοιο θα ήταν τελικά χρήσιμο, μιας και, όπως θα δούμε, εκείνο που μετρά μέσα στην ανθρώπινη ζωή δεν είναι μόνο γενικά και αφηρημένα οι κοινωνικές σχέσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά πολύ καθαρά και συγκεκριμένα το πόσες ανθρωπομονάδες εξασφαλίζει ο κάθε πολίτης μέσα στο δοσμένο κοινωνικό σύστημα, μέσα στις δοσμένες κοινωνικές σχέσεις, ελευθερίες, δικαιώματα, ανάγκες, υποχρεώσεις, καταναγκασμούς και δυνατότητες.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως όσο το σύστημα είναι περισσότερο δημοκρατικό, φιλελεύθερο, όσο το επίπεδο της ζωής υψηλότερο, οι δυνατότητες μόρφωσης και πληροφόρησης περισσότερες, εξασφαλισμένη η πραγματική συμμετοχή σε συλλογικές αποφάσεις, όσο ο πολίτης νιώθει και είναι υπεύθυνος, όσο… όσο… κ.λπ., τόσο αυξάνουν μέσα του οι ανθρωπομονάδες, μεγαλώνει η ανθρώπινη ενέργεια.  Όμως, η ιστορική περίοδος που διανύουμε μας δείχνει ότι μέσα και στα δύο κυρίαρχα συστήματα, στον καπιταλισμό και στο σοσιαλισμό, όλες οι κυρίαρχες σχέσεις και κυρίως οι σχέσεις παραγωγής τελικά παίρνουν από τον μέσο πολίτη πολύ περισσότερες ανθρωπομονάδες απ’ αυτές που δίνουν.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

Το έργο

Μετά τα 1000 τραγούδια ο Μίκης Θεοδωράκης αποφάσισε να παρουσιάσει στο κοινό όλα τα έως σήμερα ηχογραφημένα μουσικά του έργα, ώστε το ευρύ κοινό να γνωρίσει, εφ’ όσον το επιθυμεί, το σύνολο του Μουσικού του Έργου.

Η παρουσίαση αυτή δεν περιλαμβάνει προς το παρόν τις μουσικές που έγραψε για το Αρχαίο Δράμα και για θεατρικά και κινηματογραφικά έργα.

Χωρίζεται σε δέκα ενότητες.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ 1000 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ 1.000 ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΜΟΥ

Έλαβα κι εγώ από τους άγνωστους καλούς μου φίλους την πλήρη σειρά των 1.000 τραγουδιών μαζί με μια παράκληση: «Γράψε δυο λόγια, για να τα συνοδεύουν». Τους ευχαριστώ διπλά γι' αυτό και... υπακούω!

Χαιρετίζω την πρωτοβουλία αυτών των αγνώστων σε μένα φίλων, τους οποίους ευχαριστώ για την ερασιτεχνική έκδοση και δωρεάν διάδοση των 1.000 τραγουδιών μου. Φυσικά αν όχι όλα, πάντως ένα σημαντικό μέρος από αυτά είναι με τον ένα ή με τον άλλα τρόπο γνωστό στο ευρύτερο ελληνικό κοινό. Όμως όχι όλα μαζί. Μερικοί γνωρίζουν ένα A μέρος τους, άλλοι ένα Β, άλλοι ένα Γ και ούτω καθ' εξής. Επομένως η άποψη ότι στην χώρα μου είμαι περισσότερο γνωστός και αγαπητός από τα τραγούδια μου, είναι εσφαλμένη. Κι ακόμα, το χειρότερο για μένα, έχουν γίνει κυρίως γνωστά όσα έχουν συνδεθεί με μεγάλους τραγουδιστές ή πιο συχνά με ξεχωριστές ιστορικές περιόδους, όπως λ.χ. η εποχή της χούντας και της μεταπολίτευσης, όπου κυριάρχησαν όσα είχαν «αγωνιστικό» περιεχόμενο. Εξ ου και η άποψη ότι είμαι συνθέτης «πολιτικός» και ελάχιστα (ή και καθόλου) «λυρικός».

Πρόκειται δηλαδή για μια εικόνα λαθεμένη, παραμορφωμένη, άναρχη, τυχαία, με έντονο το στοιχείο της επικαιρότητας και ξένη (εντελώς ξένη) προς την πραγματική φύση, μορφή και ουσία του έργου μου. Δηλαδή πρόκειται για μια εικόνα που με παραμορφώνει, με αδικεί και κυρίως δεν επιτρέπει στον κύριο αποδέκτη του έργου μου, τον ελληνικό λαό, να γνωρίσει στο σύνολό του και στην πραγματική του μορφή και πεμπτουσία ένα έργο, τα τραγούδια μου, που τα εμπνεύστηκα από αυτόν και τα έγραψα γι' αυτόν.

Με άλλα λόγια η αδικία είναι τριπλή: για μένα, για τα τραγούδια μου και για τον λαό!

Λες και γνώριζαν τη σκέψη μου οι φίλοι μου αυτοί και σ' αυτή την ολοκληρωμένη έκδοση αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν την πεπατημένη σειρά, δηλαδή λ.χ. την χρονολογική είτε την υφολογική κλπ. αλλά αντιθέτως να «μπερδέψουν» εποχές, τραγουδιστές, ενότητες, είδη και φόρμες με ένα πρωτότυπο μοντάζ, όπου πηδάμε από μία εποχή σε άλλη από έναν ποιητή ή τραγουδιστή σε άλλον, έτσι που στο τέλος να αναδειχθεί η θεμελιακή ενότητα μέσα από την διαφορετικότητα, κάτι που πιστεύω ότι χαρακτηρίζει την καλλιτεχνική μου προσπάθεια..

Χαίρομαι που υπάρχουν πολλά από τα λεγόμενα «παιδικά» τραγούδια, δηλαδή όσα γράφτηκαν από το 1937 έως το 1945 περίπου. Σε μια εποχή πολύ μακρινή από το σημερινό τραγούδι είτε λαϊκό είτε το ονομαζόμενο έντεχνο-λαϊκό των δεκαετιών '50 και '60 κυρίως. Κι αυτό γιατί διαψεύδονται όσοι θέλησαν να μου βάλουν «ταμπέλες» με στόχο να αλλοιώσουν το γεγονός ότι για μένα το τραγούδι μου ξεκινά πολύ πιο πριν, σε μια εποχή που τα ακούσματά μου ήταν ανύπαρκτα -πλην της βυζαντινής (εκκλησιαστικής) μουσικής και των δημοτικών τραγουδιών που άκουγα πού και πού στην ελληνική επαρχία, όπου έζησα έως τα 18 μου χρόνια.

Έχω εξηγήσει στη θεωρία μου για την «Συμπαντική Αρμονία» την αληθινή μου σχέση με τη Μουσική και πιο γενικά με την Αρμονία. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλα τα πρώτα μου τραγούδια, όπως θα δείτε, βασίζονται σε στίχους των ποιητών με τους οποίους είμαστε πολύ κοντά εκείνη την εποχή (δεκαετίες του '30 και του '40), όπως οι Σολωμός, Βαλαωρίτης, Δροσίνης, Πολέμης, Παλαμάς, Χατζόπουλος, Γρυπάρης. Καρυωτάκης κλπ.

Η προσπάθειά μου να ταυτιστώ μαζί τους, πιστεύω ότι έπαιξε μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση ενός ξεχωριστού νομίζω και εντελώς προσωπικού μελωδικού κυρίως ύφους, που φυσικά μπορεί και πρέπει να εξελίσσεται με το χρόνο και με την ωριμότητα, να επηρεάζεται από τα γεγονότα, τις προσωπικές μου εμπειρίες και τα νέα ακούσματα, διεθνή και ντόπια, όμως πιστεύω ότι στο βάθος τόσο ο χαρακτήρας όσο και η ουσία της μορφής του δεν αλλάζει.
Πώς όμως να τα πω όλα αυτά και κυρίως να τα αποδείξω; Υποχρεωμένος να βιώνω την παραμόρφωση, την παρεξήγηση και την ουσιαστική άγνοια του κυρίως έργου μου, των τραγουδιών μου, που εκτός των άλλων δέχτηκε πρωτοφανείς διωγμούς, απαγορεύσεις, λοιδορίες και παραμορφώσεις συνειδητές από όλους τους πολιτικούς χώρους με αποκορύφωμα την επταετή απαγόρευσή τους από την χούντα λόγω του ότι υπήρξα ως πολίτης πάντοτε ελεύθερος και ανεξάρτητος βάζοντας κάθε φορά το συμφέρον του Λαού και της Πατρίδας μου όπως το έβλεπα εγώ, πιο πάνω από την Α' παράταξη ή το Β' κόμμα, γιατί πίστευα ότι έκαναν λάθος, όπως πράγματι αποδείχθηκε σε πολλές κρίσιμες περιπτώσεις, είχα πια αποφασίσει ότι θα εξακολουθούσα να ζω με την πίκρα της μεγάλης απογοήτευσης. Γιατί όλα τα άλλα ήταν και είναι για μένα δευτερεύοντα, μιας και θεωρώ ότι η πιο ουσιαστική κληρονομιά μου ως συνθέτη, είναι τα τραγούδια μου. Όχι όμως διαμελισμένα και σκόρπια από δω και από κει αλλά στο σύνολό τους. Λες και τα 1.000 τραγούδια αποτελούν ένα και μόνο ενιαίο έργο. Ας πούμε η «Συμφωνία των 1.000 τραγουδιών»!

Πώς θα μπορούσε να φτάσει όμως ολοκληρωμένο και ακέραιο το πλήρες μουσικό μου σώμα και όχι ένα χέρι εδώ, ένα πόδι εκεί, ένα μάτι εδώ και μια μύτη εκεί, δηλαδή αυτό το κακέκτυπο του αληθινού εαυτού μου, που είναι σήμερα το μουσικό μου έργο και τα τραγούδια μου σε γνώση του ελληνικού λαού;

Όπως αποδείχθηκε ως τώρα, κανένας υπεύθυνος οργανισμός ή κρατική υπηρεσία ή ιδιωτική εταιρία δεν ενδιαφέρονται για τη σχέση του καλλιτέχνη με το έργο του και τι σημαίνει, τι αντιπροσωπεύει γι' αυτόν. Τους ενδιαφέρει μόνο αν συμβαίνει η μία ή η άλλη πτυχή του, λ.χ. ένας πίνακας, ένα βιβλίο ή ένα τραγούδι να παρουσιάζει εμπορικό και μόνο ενδιαφέρον, ώστε από την εκμετάλλευσή του να προσποριστούν οφέλη.

Όμως όπως συμβαίνει στην περίπτωσή μου, τα τραγούδια μου είναι για μένα έργο ζωής, σκοπός ζωής και λόγος ύπαρξης, η δε αξία τους δεν μετριέται ούτε με χρήματα ούτε με άλλου τύπου συμφέροντα.

Και ποιος άλλος εκτός από τον ίδιο τον Λαό θα μπορούσε να προσπεράσει όλες αυτές τις κατεστημένες αντιλήψεις, συμφέροντα και εμπόδια και να προσφέρει ένα Έργο που ανήκει στον Λαό, στον ίδιο τον Λαό; Έτσι χαίρομαι διπλά που τα 1.000 τραγούδια προχωράνε μέσα στον Λαό από χέρι σε χέρι, αργά αλλά σταθερά, έως ότου φτάσουν και στον τελευταίο Έλληνα, που όπως εγώ, «έχει κλείσει μες στην καρδιά του την Ελλάδα». Και είμαι βέβαιος ότι αυτοί που θα έχουν την υπομονή και το ενδιαφέρον να γνωρίσουν και τα 1.000 τραγούδια, θα βρουν εκεί μέσα το κύριο στοιχείο που με οδήγησε στη ζωή και στο έργο μου: την Ελληνικότητα που αυτόν ειδικά τον καιρό περνά μια από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες μέσα στην χιλιόχρονη ιστορία αυτού του τόπου κι αυτού του Έθνους.

Για όσους ανησυχούν, προβληματίζονται και αναζητούν λύσεις, πρέπει να ξέρουν ότι όλα ξεκινούν από τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελληνικότητα.

Και γι' αυτόν κυρίως τον λόγο θέλω τα 1.000 τραγούδια να φτάσουν σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης και σε κάθε πτυχή της ελληνικής ψυχής, γιατί τότε μόνο πιστεύω ότι η ψυχή μου θα βρει ανάπαυση.

Αθήνα, Μάης του 2010

ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΣΥΛΛΟΓΗ

Επιλέξτε από την παρακάτω λίστα τη συλλογή τραγουδιών που επιθυμείτε να κατεβάσετε ή να ακούσετε.

Iστορία και Aναθεώρηση

Απριλίου 16, 2013 από seisaxthiablog

«H ιστορία είναι σαν τον βράχο.
Ή τον κουβαλάς και σε βαραίνει
ή ανεβαίνεις πάνω του
και βλέπεις μακρύτερα»

 

 Του Θανάση Τσιριγώτη*

Eισαγωγικά

Όταν τα αμαθή όρνεα του νεοφασισμού άρχισαν να κρώζουν στην αστική βουλή πως χρειάζεται να ξαναγραφεί η ιστορία από τους νικητές, λίγοι -ίσως- σκέφτηκαν ότι αυτό το επεισόδιο ήταν επίλογος και όχι πρόλογος μιας ιστορίας. Mιας ιστορίας που ξεκίνησε εδώ και καμιά εικοσαετία. Tο ειρωνικό του πράγματος είναι πως οι υποτιθέμενοι αντίπαλοι πόλοι, ο νεοφασισμός και οι ρεβιζιονιστές της ΔHMAP-ΣYPIZA, ήταν θελημένα ή αθέλητα οι μήτρες της ιστορικής αναθεώρησης.

Για την επιστημονική ακρίβεια οι ρεβιζιονιστές προηγήθηκαν, ο βουλευτικός υπόκοσμος έπονταν. Eπίσης για τη δεύτερη ακρίβεια, η χώρα μας είναι μοναδικό και σπάνιο παράδειγμα όπου οι ηττημένοι, μετά τον εμφύλιο, έγραφαν την ιστορία ενώ η δεξιά παρακολουθούσε. Mετά τον εμφύλιο η ηττημένη αριστερά ακολούθησε τρεις κοινωνικούς δρόμους. Tην οικοδομή γιατί παρείχε ανωνυμία, την ξενιτειά για τον ίδιο λόγο και τα «γράμματα». Oι διανοούμενοί της άρχισαν να γράφουν με την «ηθική αίγλη που τους παρείχε η μεγάλη δεκαετία» 1940-1949, το σθένος του ταξικού δίκιου και το βάρος της αντιφασιστικής νίκης της Σοβιετικής Ένωσης.

H δεξιά περιορίστηκε στην πολιτική αγυρτεία με τις εκτελέσεις, την EPE και τους πραξικοπηματίες συνταγματάρχες, ενώ στον πνευματικό κόσμο δεν είχε να επιδείξει κυριολεκτικά τίποτα. Aκόμα και τον O. Eλύτη τον αναδείκνυε ο M. Θεοδωράκης (Άξιον Eστί). Σ’ όλη την χρονική έκταση της μεταπολίτευσης το σκηνικό των ηττημένων να σαρώνουν πνευματικά τους νικητές θύμιζε την υπεροχή των Eλλήνων πάνω στους Pωμαίους. Όταν κατέρρευσαν τα καθεστώτα του παλινορθωμένου καπιταλισμού, άνοιξε ο ασκός του Aιόλου για την αναθεώρηση της ιστορίας.

ΔΝΤ – ΟΟΣΑ κόβουν, η κυβέρνηση ράβει

Του Χρήστου Κάτσικα

Το μέλλον της ελληνικής εκπαίδευσης εξαρτάται όλο και περισσότερο από τις παρεμβάσεις διεθνών οργανισμών που επιβάλλουν τη θέλησή τους στις ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας

Για να κατανοήσει κανείς πληρέστερα τις αλλαγές που επιχειρούνται σήμερα στην ελληνική εκπαίδευση από την κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας, οφείλει να πάρει σοβαρά υπόψη τις γενικές «οδηγίες» των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οργανισμών (ΟΟΣΑ, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, Διασκέψεις και Συμβούλια Ευρωπαϊκών Επιτροπών, Δίκτυο Ευρυδίκη, Πρόγραμμα Pisa κ.λπ.) που επεμβαίνουν και επιβάλλουν με οργανωμένο και συστηματικό τρόπο τις κατευθύνσεις στην εκπαίδευση.

Είναι γνωστό ότι αν κανείς ανιχνεύσει το «σώμα» των διακηρύξεων και των ρυθμίσεων στην ελληνική εκπαίδευση, π.χ. την περίοδο 2007-2013, θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για «φωτογραφικές ρυθμίσεις», κοντολογίς μια αποτύπωση των «οδηγιών» του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση» του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ 2007–2013), που ως γνωστόν δεν είναι παρά το Δ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο.

Αλλά ας δούμε ποιες είναι οι «οδηγίες» για την ελληνική εκπαίδευση.

Τα δίδακτρα... ως ώριμο φρούτο!

Αρθρογράφος: 

Χρήστος Κάτσικας

«ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ» ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΕΠΙΒΟΛΗ ΔΙΔΑΚΤΡΩΝ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ 

  Βλέποντας κανείς το ρημαδιό και το τέλμα που επικρατεί στην Ανώτατη Εκπαίδευση, μπορεί να θεωρήσει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν δουλεύει. Ωστόσο, άμα κοιτάμε το τυρί, χάνουμε τη φάκα. Γιατί μια προσεκτική παρατήρηση μπορεί να μας πείσει ότι το σύστημα στην πραγματικότητα δουλεύει !

                Κρατική πολιτική η υποχρηματοδότηση
                Η υποχρηματοδότηση, ο οικονομικός στραγγαλισμός, είναι κι αυτό, αλήθεια, μια πολιτική. Και, μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς, ότι είναι και μια αποτελεσματική πολιτική. Όταν αφήνεις κάτι να τελματώσει, εύκολα μπορείς, με επικοινωνιακές «τρίπλες», να υφάνεις την κατασκευή του κατηγορητηρίου ενάντια στο ίδιο το θύμα για το τέλμα στο οποίο έχει περιπέσει. Για να σκεφτούμε καλύτερα: Πώς μπορεί κάποιος να βγάλει από τη μέση ένα φυτό που θεωρεί ότι του πιάνει το χώρο; Μα με το να το αφήσει απότιστο, να ξεραθεί, να αχρηστευθεί. Πώς μπορεί κάποιος να πριμοδοτήσει την ιδιωτική εκπαίδευση; Μα αφήνοντας τη δημόσια εκπαίδευση σε τέλμα. Αυτό είναι για την ιδιωτική εκπαίδευση ένα δώρο από τα αποδυτήρια, πριν αρχίσει ο αγώνας.

Εκπαίδευση - Εκπαιδευτικοί: Μια εικόνα από το μέλλον που "κατασκευάζουν"

Επιμέλεια: Χρήστος Κάτσικας

 

 

Στις 28 Ιουνίου 2010, στη διάρκεια της Μετασυνεδριακής Γενικής Συνέλευσης Προέδρων των ΕΛΜΕ της χώρας, παραβρέθηκε και παρουσίασε την εκπαιδευτική πραγματικότητα στην Πορτογαλία ο 

Μάριο Νογκέϊρα, Γενικός Γραμματέας της Εθνικής Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών (FENPROF – Πορτογαλίας), και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γενικής Συνομοσπονδίας Πορτογάλων Εργαζομένων (CGTP-IN). Όσα είπε για την κατάσταση στην εκπαίδευση στη χώρα του ουσιαστικά προδιαγράφουν όσα έγιναν, γίνονται και επιχειρούνται και στην Ελληνική εκπαίδευση. Να τι είπε ανάμεσα σε άλλα ο Γ.Γ  της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών της Πορτογαλίας:  «Η Πορτογαλία, μετά από τον Κρατικό Προϋπολογισμό του 2010 που επέβαλε η μειοψηφική κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, με την υποστήριξη της δεξιάς, αμέσως αποφάσισε να παγώσει τους μισθούς της Δημόσιας Διοίκησης, μειώνοντας την αξία της συνταξιοδότησης και επιδεινώνοντας τις συνθήκες συνταξιοδότησης ορίζοντας την ηλικία των 65 χρόνων και αναγκάζοντας πολλούς να εργαστούν πολύ περισσότερο από 40 χρόνια. Αυτόν τον Κρατικό Προϋπολογισμό ακολούθησαν δύο Προγράμματα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (PEC) και ανακοινώνεται κι ένα τρίτο, ακόμα πιο βίαιο, το οποίο απαιτείται από τις Βρυξέλλες. Κι αυτό συμβαίνει, τη στιγμή που τα πλοκάμια του ΔΝΤ (Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) αρχίζουν να αγκαλιάζουν τα ευαίσθητα και αδύναμα σημεία της Χώρας και ετοιμάζονται να τη σφίξουν και, αν το καταφέρουν, να την καταπνίξουν…Από τους περίπου 150.000 Πορτογάλους καθηγητές, περίπου οι 40.000 δεν είναι μόνιμοι. Στο λύκειο, το ποσοστό μη μόνιμων καθηγητών φτάνει το 70%. Αυτοί οι μη μόνιμοι δεν έχουν οργανική θέση σε κανένα σχολείου, ως εκ τούτου μπορούν να μετατίθενται σε άλλο σχολείο κάθε χρόνο ή και, απλά, να μένουν άνεργοι. Αυτοί δεν έχουν καριέρα. Έχουν λιγότερα δικαιώματα και υφίστανται ένα καθεστώς αξιολόγησης που τους οδηγεί στο να δέχονται σχεδόν τα πάντα, έτσι ώστε να μη χάσουν τη δουλειά τους…

ΟΟΣΑ - OECD, ο καλός μας φίλος...

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ 

OECD, ο καλός μας φίλος 

Όσα αναφέρονται παρακάτω είναι «συστάσεις» του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση στην Ελλάδα. Η ξύλινη διφορούμενη γλώσσα του  πρωτότυπου διατηρήθηκε ως είχε. Απόπειρα ερμηνείας αποτελεί το γλωσσάρι που ακολουθεί. Οι οδηγίες του ΟΟΣΑ είναι 113 σελίδες και παραδόθηκαν στο ελληνικό υπουργείο τον Αύγουστο του 2011.Μια γρήγορη ανάγνωση πείθει πως το ελληνικό υπουργείο ήταν σε συχνή συνεργασία  με τον ΟΟΣΑ (το Φλεβάρη του 2011 κλιμάκιο του ΟΟΣΑ ηγούνταν στα συμβούλια των περιφερειαρχών για τις καταργήσεις σχολείων). Το ελληνικό υπουργείο δεν έκανε και δε θα κάνει τίποτα άλλο από την πιστή εφαρμογή των αποκαλούμενων «συστάσεων». 

Καμία παρέμβαση, καμία τροποποίηση, καμία προσαρμογή, κανένας σεβασμός στην ελληνική κοινωνία. Η δημιουργία άπειρων θέσεων ανεργίας, η ελαχιστοποίηση της ακαδημαϊκής  γνώσης, τα  «νεοεισερχόμενα διδακτικά αντικείμενα» δηλ. περιβαλλοντικές δράσεις, μέθοδοι επίλυσης προβλήματος με εργαλείο τις Νέες Τεχνολογίες  καταλαμβάνουν σταδιακά πλήρως το διδακτικό χρόνο και αποτελούν προτεραιότητες του ΟΟΣΑ. Μέσο επιβολής της διδασκαλίας των νέων διδακτικών αντικειμένων  το εργαλείο που αποκαλούν ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΟΟΣΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΔΩ:


ΟΟΣΑ: Προτάσεις για την εκπαιδευτική πολιτική στην Ελλάδα

http://www.alfavita.gr/sites/default/files/attachments/oosa_paradoteo.pdf

  http://syllogosmakrygiannis.gr/wp-content/uploads/2012/01/%CE%9F%CE%9F%CE%A3%CE%91.ppsx.