Τρεις Iεράρχες
Αρθρογράφος:
Ανδριανή Στράνη
Για όλους εμάς που έχουμε σχέση με τον Ταύρο, η λέξη «Φωστήρας» έχει ένα ιδιαίτερο νόημα για την ιστορία του τόπου. Στο άκουσμα της ομάδας τους, οι μαθητές του σχολείου μας εκφράζονται με εκδηλώσεις λατρείας, σαν σε θεό, και ζωηρεύουν τα πνεύματα γενικώς. Από την παρατήρηση αυτή φαίνεται ότι οι λαοί μπορεί να μην έχουν ανάγκη από προστάτες, έχουν ανάγκη όμως από Φωστήρες, αυθεντικούς και γνήσιους μπαλαδόρους που δίνουν τον ωραίο αγώνα στα στάδια της ζωής.
Στην εποχή μας, μάλλον ξεμείναμε από τέτοιους παίκτες-αγωνιστές που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία στέρεη βάση δεδομένων ιδανικών, για την καλλιέργεια της ανθρωπιστικής παιδείας. Ίσως σε αυτό το ζητούμενο απάντησε και η βυζαντινή κοινωνία, με τη συγκρότηση της τριάδας των Ιεραρχών. Υπήρξε μια εκκλησιαστική επινόηση του Ιωάννη Μαυρόποδα, Μητροπολίτη Ευχαΐτων, στα μέσα του 11ου αιώνα, επί Αλεξίου Α΄ Κομνημού. Η μετατροπή της σε εορτή της παιδείας και των γραμμάτων, συντελείται τον 19ο αιώνα, και στοχεύει στην αναβίωση του «ελληνοχριστιανικού ιδεώδους». Ωστόσο, ανεξάρτητα από τους εθνικούς, θρησκευτικούς και ιδεολογικούς παράγοντες διαμόρφωσης και καθιέρωσης της εορτής των Τριών Ιεραρχών, αυτή αποτελεί διαχρονικό σύμβολο στην παράδοση του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού».
 |
| Τρεις Iεράρχες, Palazzo Normanni, Παλέρμο |
Οι τρεις Φωστήρες, Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος, και Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είχαν ως πρωταρχική τους επιλογή τον δρόμο της γνώσης σε ανοικτά πεδία όλων των κατευθύνσεων. Θεολογία, Φιλοσοφία, Νομική, Ρητορική, Γεωμετρία, Αριθμητική, Αστρονομία και Μουσική. Στόχος της γνώσης, η καλλιέργεια του νου, το άνοιγμα της καρδιάς και η αγάπη προς τον πλησίον.