ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΡΕΠΟΥΣΗ

ΠΗΓΗ:https://pontosandaristera.wordpress.com

-Tα κείμενά μας για τη Μικρασιατική Καταστροφή

91 χρόνια  πριν, το δράμα της Ανατολής βρέθηκε στην κορύφωσή του. Οι ξενόδουλες κυβερνήσεις της Ελλάδας (κυρίως δεξιές μοναρχικές, αλλά κι οι βενιζελικές) υποταγμένες στους ξένους αφέντες επέτρεψαν να κυριαρχήσει στην Ανατολή μια από τις πιο αιματοβαμμένες εκδοχές του ρατσιστικού-μιλιταριστικού εθνικισμού: ο κεμαλισμός.  Καμιά σφαίρα δεν θα φτάσει από την Ελλάδα στους αντάρτες του Πόντου, γιατί το απαγόρευσαν οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές. Θα απαγορευτεί στους Μικρασιάτες να δημιουργήσουν δικό τους στρατό για να προστατεύσουν την πατρίδα τους και να  αντισταθούν στους κεμαλιστές. Οι ξενόδουλοι-εξαρτημένοι  κυβερνήτες της Ελλάδας θα απαγορεύσουν τον ίδιο το λαό να σώσει τον εαυτό του ένοπλα. Τον παρέδωσαν με πλήρη συνείδηση για το τι θα ακολουθούσε  σε μια ακραία δολοφονική εθνικιστική μηχανή, αυτή του Μουσταφά Κεμάλ. Τη Σμύρνη την εγκατέλειψαν χωρίς να ρίξουν μια τουφεκιά, έστω για την τιμή των όπλων.

Γιουσουφακια βέβαια του κεμαλικού εθνικισμού και της παλαιοελλαδίτικης ξενοδουλείας υπήρξε και η ανόητη, επίσης ξενόδουλη, ψευτοαριστερά των Πουλιόπουλου-Μπεναρόγια, που ακολούθησε τότε μια δωσιλογική πολιτική. Αντί να προσπαθήσει να συμφιλιώσει τους λαούς της Μικράς Ασίας και να  οργανώσει ένοπλα τις χριστιανικές και μουσουλμανικές μάζες, ενάντια σε κάθε εθνικισμό, δημιουργώντας σοβιέτ στα μικρασιατικά χωριά και τις πόλεις έπαιξε το ρόλο της πέμπτης φάλαγγας-χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία βέβαια βέβαια- και του υποστηριχτή της κεμαλικής νίκης και κατά συνέπεια της βίας ενάντια στις άτυχες μειονότητες. Αυτή η στάση δεν έχει καμιά σχέση με την Αριστερά.  Είναι ένας απλός και γνήσιος αντιλαϊκός δωσιλογισμός.

Τα Μαρασλειακά: Με αφορμή ένα βιβλίο της Μ. Ρεπούση

---

του Ηρακλή Κακαβάνη

 

Από το 2012 υπάρχει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το βιβλίο της Μαρίας Ρεπούση με θέμα «Τα Μαρασλειακά 1925-1927». Η Μ. Ρεπούση μας είναι γνωστή από το 2006-2007 και τις αντιδράσεις για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Ήταν επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας. Το βιβλίο δεν ξεφεύγει από ιδεολογικά και πολιτικά στερεότυπα που ακολουθούν τη διδασκαλία της Ιστορίας, έτσι όπως την έχουν γράψει οι νικητές. Για παράδειγμα, οι επαναστάσεις δεν εμφανίζονται ως αποτέλεσμα κοινωνικών διεργασιών, δεν έχει τη θέση του ο ρόλος του λαού σε αυτές, αλλά εμφανίζονται μάλλον ως διπλωματικά γεγονότα κλπ.

Το βιβλίο για τα Μαρασλειακά η Μ. Ρεπούση άρ­χι­σε να το γρά­φει στο τέ­λος του 2007, δη­λα­δή α­μέ­σως με­τά την α­πό­συρ­ση του βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού, πιθανά ως μια προσπάθεια προσωπικής δικαίωσης μέσα από ένα παράλληλο ιστορικό παράδειγμα. «Οι σφοδρές αντιδράσεις που ξέσπασαν τότε στην εκπαιδευ­τική – ακαδημαϊκή κοινότητα και πήραν εθνικές – κοινωνικές διαστάσεις, μας θυμίζουν μελαγχολικά τα πρόσφατα γεγονότα για τον ίδιο πάνω – κάτω λόγο, με ατυχή πρωταγωνίστρια τη συγγραφέα του παρόντος τόμου. Η κυρία Ρεπούση έτυχε μιας πρωτοφανούς επίθεσης ακροδεξιών γραφικών αυτόκλητων ιστορικών, με ‘’επιστημονικό’’ επι­κεφαλής συντονιστή… τον κύριο Καρατζαφέρη. Όπως και τότε, έτσι και πρόσφατα, σε ένα αυστη­ρά ακαδημαϊκό θέμα, λειτούργησε η πιο χυδαία έκφανση της Δημοκρατίας: να έχουν όλοι γνώμη ειδικού σε ένα θέμα που στην καλύτερη των περι­πτώσεων αγνοούν παντελώς».[1]

Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης του εγχειρήματος της Μ. Ρεπούση. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για μια προσπάθεια της αστικής ιστοριογραφίας να γράψει και να ερμηνεύσει την ιστορία έτσι που ούτε να διδάσκει ούτε να εμπνέει αλλά να δημιουργεί συνειδήσεις με εξαρτημένα αντανακλαστικά. Και γι’ αυτό διαστρεβλώνει τα ιστορικά γεγονότα και θέτει «βολικά» κριτήρια για την αξιολόγησή τους.

Ο «συνωστισμός» στη Σμύρνη και η ιδιότητα του πρόσφυγα. Της Στέλλας Νιώτη

Η αφήγηση ιστορικών και γενικότερα γεγονότων με κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις, ιδιαίτερα δε αυτών που αναφέρονται σε κεφάλαια της σύγχρονης περιόδου, όπου παράλληλα λειτουργεί η ζώσα μνήμη και μαρτυρία, δεν είναι πάντα μια διαδικασία επιστημονικά αντικειμενική και αξιολογικά ουδέτερη, κατά τον προσδιορισμό του M. Weber.  Και αυτός είναι ένας από τους παράγοντες που καθιστά αυτές τις αφηγήσεις ενδιαφέρουσες για τις αντιλήψεις που εκφράζουν και τις απόψεις που διατυπώνουν, αλλά, κυρίως, για τις προσεγγίσεις και τις ερμηνείες που επιδέχονται. Της Στέλλας Νιώτη

Όπως υπονοεί ο τίτλος η συγκεκριμένη επιχειρηματολογία, η οποία αναπτύχθηκε σχετικά με την απαρχή του επιλόγου της επικαλούμενης «μικρασιατικής καταστροφής» και αφορά στον «συνωστισμό» του ελληνικού πληθυσμού στο λιμάνι της Σμύρνης μετά την έλευση του τουρκικού στρατού, εξετάζεται από την οπτική των συνεπειών της στην ιδιότητα του πρόσφυγα. Η βασική υπόθεση εστιάζει στα στοιχεία της ιδιότητας του πρόσφυγα και, ιδίως, σε εκείνα που αναφέρονται στους λόγους εξαιτίας των οποίων ο πληθυσμός των αμάχων Ελλήνων της Σμύρνης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις εστίες του στην προηγούμενη χώρα της συνήθους διαμονής του, την Τουρκία. Το στοιχείο που ιδιαιτέρως ενδιαφέρει είναι η κατανόηση των διαδικασιών κοινωνικής κατασκευής του πρόσφυγα, αλλά και ο τρόπος που οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες εγκαθιστούν αυτήν την ιδιότητα και αποτυπώνονται στα νομικά κείμενα, τα οποία ρυθμίζουν το πλέγμα προστασίας του. Κατά συνέπεια η αναφορά στα νομικά κείμενα γίνεται αυστηρά και περιοριστικά από τα στοιχεία που καθορίζουν την ιδιότητα του πρόσφυγα.

Η νεκρή γλώσσα και η ζωντανή διανόηση

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ                                          Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΥ*

Αξιότιμη κυρία Ρεπούση,μην ακούτε αυτά, τα ανενημέρωτα λεξικά, που αναφέρουν ότι «νεκρή γλώσσα είναι εκείνη που δεν διαθέτει πλέον γηγενείς ομιλητές, επειδή έχουν αντικαταστήσει τη γλώσσα των προγόνων με κάποια άλλη».

Μην τους ακούτε αυτούς τους συντηρητικούς! Είμαι σίγουρος ότι με τόσες γνώσεις που διαθέτετε, κυρία Ρεπούση, οπωσδήποτε, θα βρείτε από ποια γλώσσα αντικαταστάθηκε η «νεκρή» αρχαία ελληνική και η βυζαντινή γλώσσα από τους σύγχρονους Ελληνες και, σίγουρα, θα μας το μεταλαμπαδεύσετε.

Ετσι και εγώ δεν άκουγα τη γιαγιά μου, μια μαυροφορεμένη λυγερόκορμη Μανιάτισσα από τα Μουντανίστικα, η οποία μίλαγε μια «νεκρή γλώσσα» και φώναζε στα εγγόνια της «ντύθηκο», «πλύθηκο». Ολη η πιτσιρικαρία μαζευόταν, για να την κοροϊδέψει, γιατί δεν μίλαγε τη «ζωντανή σχολική γλώσσα». Επρεπε να πάω για σπουδές στην Εσπερία, για να μάθω ότι η κατάληξη -κο είναι το β' ενικό προστακτικής της δωρικής διαλέκτου και ότι η αναλφάβητη γιαγιά μου μίλαγε, και άρα κρατούσε ζωντανή, τη γλώσσα στην οποία μίλαγαν ο Πίνδαρος, ο Βακχυλίδης και ο Αλκμάν.

Αρχαιοφρένεια

Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ                  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 14-9-2013

Η γενναία βουλευτής Μ.Ρεπούση προχώρησε ήδη στο επόμενο βήμα των εκσυγχρονιστικών προϊδεασμών για μια εκπαίδευση απαλλαγμένη, λέει, από το βραχνά των αρχαίων και των λατινικών, χαρακτηρίζοντας τις δύο αυτές γλώσσες «νεκρές». Μα καλά, δεν ξέρει ότι από νεκρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια;

Παρατηρήσεις: Α) Η ψήφιση τέτοιων νόμων είναι αναπόφευκτη, ακριβώς όσο και η αναβάθμιση της εκπαιδευτικής μηχανής επί το αμερικανικότερον. Εντούτοις, με το παλιό καλό τριτοκοσμικό τελετουργικό, πρώτα αναγγέλλονται εν μέσω διαμαρτυριών (βλ. πιρουέτες Δαμανάκη, Διαμαντοπούλου κ.τ.λ.) και κατόπιν πολτοποιούνται στα γρανάζια του Τύπου, με όρους υπεράσπισης ή καταγγελίας για το θεαθήναι, προκειμένου να διευρυνθεί η εξοικείωση της κοινής γνώμης με το αντικείμενο. Επειτα από έναν σύντομο αλλά δραστικό βομβαρδισμό, το εκλογικό σώμα είναι πρόθυμο να συναινέσει, διά της παραιτήσεως, σε οτιδήποτε.

Η μνημονιακή πολιτική στη γλώσσα της κ. Ρεπούση

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ*

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 14-9-2013

«Οι λογαριασμοί μετά τη λήξη τους μπορούν να εξοφλούνται στα ταμεία της ΔΕΗ...», «Ρίχνουμε τα ζυμαρικά στο αλατισμένο νερό που βράζει. Αφήνουμε να βράσει 6-8 λεπτά ανακατεύοντας κάθε τόσο». Μια από τις λιτές εντολές στο οπισθόφυλλο του λογαριασμού της ΔΕΗ ή οι οδηγίες σε πακέτο με μακαρόνια. Λειτουργική γλώσσα, που καταλαβαίνεις αμέσως τι εννοεί.

Μπορεί κανείς να θεωρεί ότι αυτή η γλώσσα είναι η πραγματική, η εμπορικά ανταποδοτική, η εγκεκριμένη από το ρεαλισμό. Οι μεταφορές, οι ελιγμοί και οι ήχοι της ποίησης, της λογοτεχνίας, του αρχαίου δράματος, ανήκουν στο βαθύ χώρο της περιττολογίας, είναι ένας πλεονασμός που η κρίση οφείλει να εγχειρήσει.

Η κρίση παραγγέλνει το δικό της στοχασμό, συστήνει το δικό της πολιτισμικό μνημόνιο. Σαν αυτό που εκφράζει με την εγωλατρία της η κ. Ρεπούση, σερφάροντας στο λαϊκιστικό κύμα ενός τελειωμένου και επαρχιώτικου γλωσσικού λειτουργισμού. «Τα Αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα». Η γλώσσα του λογαριασμού της ΔΕΗ, οι οδηγίες χρήσης του μίξερ, τα καθοδηγητικά σκίτσα του ΙΚΕΑ, είναι η γλώσσα που επιταχύνει τα πράγματα ακριβολογώντας και συντομεύοντας. Ναι, πρέπει να διευκολύνουμε τη ζωή των ανθρώπων σε μια συντριπτική κυριολεξία, χωρίς μεταφορές , παρομοιώσεις, αλληγορίες. Είναι σίγουρο.

Τα Αρχαία Ελληνικά δεν μαθαίνονται, τουλάχιστον στο συνήθη βίο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, δημιουργούν όμως μια γλωσσική ώση, που καθοδηγεί και σχηματίζει την έννοια, ξανασχεδιάζει το φθόγγο, το αίσθημα. Γιατί γλώσσα είναι αυτή η έκτη αίσθηση που σε ειδοποιεί για το ψέμα, την εκφραστική αστοχία, την ακυρολεξία που κρύβει ανεντιμότητα και όχι απλώς αδεξιότητα. Γλώσσα είναι η ταλάντωση πάνω στο θέμα, αλλά είναι και η επίμονη διιστορική ρίζα, που χαράσσεται στην ευαισθησία αιώνων και βουνών και βλεμμάτων και ήχων.

«… καθίστε πρώτα και μάθετε τα ελληνικά… »

Σεπτεμβρίου 13, 2013 από seisaxthiablog

 Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Απέναντι στο δικό τους «κήρυγμα», εμείς θυμόμαστε τον Ελύτη που έλεγε στους Ελληνες μετανάστες της Σουηδίας, το 1979:

«Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη – ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να’ μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας. Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” όπως την έλεγαν ο Ομηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω».

*

Και τον Γκάτσο:

«Μια χούφτα είν’ ο άνθρωπος από στυφό προζύμι/ γεννιέται σαν αρχάγγελος πεθαίνει σαν αγρίμι/ του μένει μόνο στη ζωή μια γλώσσα μια πατρίδα/ η πρώτη του παρηγοριά και η στερνή του ελπίδα/ Ολο το βιος κι η προίκα του ένας καημός στα στήθια/ κι ο τόπος που τον γέννησε η δυνατή του αλήθεια/ Για δέστε κείνο το παιδί με τα γερά τα χέρια/ πώς οδηγεί τ’ αδέρφια του ν’ ανέβουν ως τ’ αστέρια/ κι απ’ τα βουνά της Ρούμελης και τα νησιά του νότου ένας πανάρχαιος παππούς κοιτάει τον εγγονό του».

*

Και τον Αισχύλο:

«βορβόρω δ’ ύδωρ λαμπρόν μιαίνων ούποθ’ ευρήσεις ποτόν» (με βούρκο αν το μολύνεις από πού θα πιεις καθαρό νερό).

*

Και τον Ενγκελς που τόνιζε ότι

«οι πολυποίκιλες μορφές της ελληνικής φιλοσοφίας περιέχουν σε έμβρυο, εν τω γεννάσθαι τρόπους θεώρησης του κόσμου»

και που απευθυνόταν με τα παρακάτω «τρυφερά» λόγια στους «πνευματώδεις εξυπνάκηδες» της εποχής του:

«Ω Φιλισταίοι καθίστε πρώτα και μάθετε τα ελληνικά κι όταν τελειοποιηθείτε σ’ αυτά, τότε ελάτε να τα πούμε. Μόνον εκείνοι που ξέρουν ελληνικά μπορούν να συζητούν σωστά».

*

Αλλά ένα τέτοιο σχολείο, όπου θα προάγεται το «φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας» δεν είναι στις προθέσεις εκείνων που υπηρετούν και αναπαράγουν ένα σύστημα που έχει «άρχοντες» και «δούλους».

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

Ο Αλαβάνος απάντησε με Ελύτη στην Ρεπούση

Σε απόσπασμα από την ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη στην τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ τον Νοέμβριο του 1979 παρέπεμψε ο επικεφαλής του «Σχεδίου Β» Αλέκος Αλαβάνος την Μαρία Ρεπούση κληθείς να σχολιάσει τις απόψεις της για τα Αρχαία Ελληνικά.

Μιλώντας στον Alpha 9,89 o κ. Αλαβάνος διάβασε το σχετικό απόσπασμα, στο οποίο ο Οδυσσέας Ελύτης είχε πει μεταξύ άλλων:

«Είναι, το ξέρω, άτοπο ν' αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να παινά το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στο βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση.

Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας. ...

Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση.»

Οι Δημαρ(ατοι) της ΔΗΜΑΡ: Εμπροσθοφυλακή του πολιτικού ιμπεριαλισμού

Του Χρίστου Δάλκου

Εἶμαι ἀντίθετος στήν ἐπικέντρωση τῶν ποικίλης προέλευσης πυρῶν στό πρόσωπο τῆς κυρίας Ρεπούση, ἀπό τήν στιγμή πού ἀποδεικνύεται καθημερινά ὅτι ἔχει τήν ἀμέριστη ὑποστήριξη καί προώθηση τῆς ΔΗΜΑΡ. Καί ἡ πρόσφατη ἀγόρευσή της στήν Βουλή, ὅπου ἀποφάσισε πλήν τῶν δαφνῶν τῆς ἐθνικῆς ἱστορικοῦ νά διεκδικήσῃ καί αὐτές τῆς ἐθνικῆς γλωσσολόγου, θέτουν καθαρά τό δίλημμα στόν κ. Κουβέλη: Δέν μπορεῖ ἀπ᾿ τή μιά νά ὑπερασπίζεται τήν «Γλωσσική κληρονομιά» αὐτοῦ τοῦ τόπου κι ἀπ᾿ τήν ἄλλη νά πριμοδοτῇ τά ἀναμασήματα ἀναμασημάτων τῆς μεταμοντέρνας γλωσσολογίας τά ὁποῖα ἀράδιασε μέ περισσό θράσος καί ἔπαρση ἡ ἐκπρόσωπος τοῦ κόμματος.

Ἀναφέρομαι στήν πλήρη ἀπαξίωση τῶν κατά Ρεπούση «νεκρῶν γλωσσῶν» (ἀρχαίας ἑλληνικῆς καί λατινικῆς), τῆς γραμματικῆς καί τῶν γραμματικῶν κανόνων συλλήβδην, καί στήν προβολή τοῦ μεταμοντέρνου ἰδεολογήματος τῆς «ἀποτελεσματικῆς» (ἤτοι χρησιμοθηρικῆς) διδασκαλίας τοῦ λόγου. Τά ἀναμασήματα τῆς κ. Ρεπούση περί κατανόησης καί παραγωγῆς «ἐμπρόθετων κειμένων» συνοψίζουν μέ ἀνατριχιαστική ἀκρίβεια τό ἰδανικό τοῦ μεταμοντέρνου, ἀγοραίου καπιταλισμοῦ, ὁ ὁποῖος συρρικνώνει τήν πάλαι ποτέ δυτική νοησιαρχία ἀποκλειστικά στήν χρηστική, «ἐπικοινωνιακή» της διάσταση.

Χάριν παιδιάς- ΣΤΑΘΗΣ

Σεπτεμβρίου 12, 2013 από seisaxthiablog

• Η «μανία» της κυρίας Ρεπούση με τα αρχαία ελληνικά ή τα θρησκευτικά δεν έχει τόσο να κάνει με το περιεχόμενό τους, την αξία των οποίων άλλωστε αναγνωρίζει, όσον με αυτό που αποδεικνύουν. Διότι το ζητούμενο

• για την καλή καθηγήτρια όχι μόνον των γαλλικών αλλά και της παιδαγωγικής της ιστορίας δεν ήταν τόσο ο «συνωστισμός» στη Σμύρνη, ούτε ίσως καν και το πρόταγμα Γιωργάκη-Τζεμ-Σόρος ότι η ιστορία καλό θα είναι να τρώει τον λωτό της για να μην προκαλεί εκ νέου πάθη, αλλά η ασυνέχεια του έθνους, του ελληνικού έθνους.

• Διότι το έθνος που θα παραδεχόταν κάτι τέτοιο, ας πούμε οι Ελληνες, οι Εβραίοι, οι Κινέζοι, οι Κούρδοι, οι Βάσκοι, θα γινόταν πιο εύκαμπτο, πιο ευλύγιστο, πιο υποταγμένο, περισσότερο ικανό

• να ζει σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπως έκαμαν την Ελλάδα οιεκσυγχρονιστές κι όλοι εκείνοι που χρόνια τώρα φλόμωσαν τους πάντες στις αμερικανιές της πολιτικής ορθότητας, του πολυπολιτισμού, του μεταμοντερνισμού κι όλων των συναφών - όλα έγιναν για

• τον παρά που θα μπορούσαν να βγάζουν από μια διαλυμένη χώρα η Ζήμενς και τα τέκνα της-μνημόνια και δεν συμμαζεύεται.

• Αυτά που εισηγείται η κυρία Ρεπούση προϋποθέτουν την ημιμάθεια και την αμορφωσιά. Για την οποίαν αμορφωσιά έλεγε ο Πυθαγόρας: «μεγάλην παιδείαν νόμιζε δι’ ης δυνήση φέρειν απαιδευσίαν», δηλαδή «να θεωρείς μεγάλη μόρφωση εκείνη που θα σε κάνει να υποφέρεις την αμορφωσιά». Μόνον το «Οι παραδόσεις του Ελληνικού Λαού» του Πολίτη να είχε διαβάσει κάποιος (δεν ξέρω αν έχει εκδοθεί και στα γαλλικά), και δεν θα ταλάνιζε όπως ο κύκλος Ρεπούσητους Ρωμιούς. Ομως το θέμα δεν είναι ακαδημαϊκό, είναι πολιτικό.

• Και έχει δύο αποτελέσματα: α) Οι αποδομητικές μεταρρυθμίσεις (που εύκολα υιοθετεί η εξουσία, όπως εν προκειμένω έπραξαν η κυρία Γιαννάκου και η κυρία Διαμαντοπούλου) εξουδετερώνουν τις προοδευτικέςμεταρρυθμίσεις. Ετσι

• η ανάγκη εισαγωγής της θρησκειολογίας στα σχολεία εκφυλίζεται σε κατάργηση των θρησκευτικών. Η αρμονική διδασκαλία της αρχαίας γλώσσας υπέρ της νέας εξαερώνεται σε ψευδοδιλήμματα και ποσοστώσεις. Και β) τροφοδοτείται

• η αντίδραση. Η μαύρη αντίδραση. Και φαίνονται να οικειοποιούνται ταελληνικά γράμματα οι πλέον ανελλήνιστοι της κοινωνίας μας, οι ακροδεξιοί, οι φασίστες.

• Διότι, για παράδειγμα, όταν δεν καταλαβαίνει ένα παιδί, με τον τρόποπου διδάσκεται η Ιστορία στα σχολεία, τι ήταν πραγματικά η Σπάρτη, έρχεται ο φασίστας και του λέει ότι ήταν κάτι σαν στρατόπεδο εκπαίδευσης Αμερικανών πεζοναυτών που γκάριζαν δις-ιζ-Σπάρτααα! Πάει ο μελανοχίτων(απ’ τον πολύ μέλανα ζωμό) αρχηγός τους, κ. Μιχαλολιάκος, στις Θερμοπύλες

• και μαγαρίζει τον ιερό τόπο τσιρίζοντας ότι ο Λεωνίδας και οι 300 έπεσαν υπακούοντας «στις προσταγές» - ποιες «προσταγές», χρυσέ μου; Οι Σπαρτιάτες δεν είχαν φύρερ για να παίρνουν προσταγές – τους νόμους της πατρίδας τους ετήρησαν. Αυτό είναι το κλέος τους - τουλάχιστον για όσους

• μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά νόμων και διαταγών, πατρίδας και πατριδοκαπηλίας, ανθρωπιστικών γραμμάτων και φληναφημάτων για υπερανθρώπους και υπανθρώπους.

Με μια ελληνικούρα περιωπής εκόσμησε την αγόρευσή του περί τα της εκπαίδευσης στη Βουλή ο Υπουργός Παιδείας, κ. Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος. Είπε «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις», αντί του ορθού «πριν αλέκτορα φωνήσαι» - το απαρέμφατο (φωνήσαι) συντάσσεται με αιτιατική (αλέκτορα), όπως θα εξηγούσε στον κύριο Υπουργό και η κυρία Ρεπούση, ήτις ξεφτέρι στα αρχαία ελληνικά.

Επίσης το «τρις», αγαπητέ κύριε Υπουργέ, δεν πάει στο «φωνήσαι» του κόκορα (πριν ο κόκορας να λαλήσει τρεις φορές), αλλά στους μαθητές του Χριστού, οι οποίοι «πριν να λαλήσει ο κόκορας, θα τον απαρνηθούν τρεις φορές» – όπως πάλι θα εξηγούσε στον κ. Αρβανιτόπουλο η κυρία Ρεπούση, ήτις ξεφτέρι και στα θρησκευτικά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΤΣΗ ΣΤΗ ΡΕΠΟΥΣΗ!

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 12, 2013

Βρισκόμαστε στὴν ἐποχὴ ὃπου, στὴν κοινωνία μας τουλάχιστον, οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὴν ἔννοιὰ τους καὶ οἱ ἀμαθεῖς καὶ ἡμιμαθεῖς ἐπιπλέουν ὡς φελλοὶ καταλαμβάνοντες ἀκόμη καὶ δημόσιες θέσεις. Μεταξύ αὐτῶν τῶν ἡμιμαθῶν δὲν θὰ ἔλειπε καὶ ἡ κυρία αὐτὴ ἡ ὁποία μὴ ἔχοντας νὰ ἐπιδείξει ἄλλο τι στὸ πλῆθος, ἐκτοξέυει «πυροτεχνήματα» πρὸς τέρψιν τῶν ἡμιμαθῶν συντρόφων της.

Πρὶν λίγα χρόνια , σύντροφος καὶ αὐτὸς, μὲ μεγάλη διαύγεια πνεύματος ὃμως, γνωρίζων πολύ καλά τὴν ἡμιμάθεια τῶν περισσότερων ἐκ τῶν συντρόφων του καὶ τὰ ἐπακόλουθὰ της, προσπάθησε ἀπὸ τὴν θέση τὴν ὁποία τότε κατεῖχε νὰ δημιουργήσει τὶς βάσεις γιὰ τὴν ἐξάλειψη αὐτῆς τῆς ἡμιμάθειας γιὰ τὶς ἐπερχόμενες γενεὲς, δίνοντας μία ἀπάντηση στὴν ἡμιμαθὴ αὐτὴ «κυρία».

Ἔγραφε λοιπόν τότε…

…Κυρίες και Κύριοι,

Συνεργάτες της Εκπαιδευτικής Οικογένειας,

Είχα την τιμή σήμερα, σε τούτο τον γεμάτο φόρτιση τόπο, να σας ανακοινώσω κάποιες αποφάσεις μας, προτάσεις και σκέψεις που εκπορεύονται από την επιταγή της ιστορικής συγκυρίας :

Την ανάγκη επιβίωσής μας ως εθνική, ιστορική και πολιτισμική οντότητα στον σύγχρονο κόσμο, και το χρέος μας απέναντι στην οικουμένη που ζεί τις αξίες του Ελληνισμού.

Προσδοκώ μαζί σας, ότι οι σημερινές γενιές θα αναδειχθούμε ως ο νέος ισχυρός κρίκος στην συγκλονιστική αλυσίδα του Ελληνισμού που ξαπλώνεται πάνω σε τούτη τη γη αιώνες τώρα και την κάνει πιο όμορφη…

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΣΦΑΓΗΣ ΕΦΤΑΣΕ

Αυγούστου 1, 2013 από seisaxthiablog

Στο χωριό του Νίκου Καζαντζάκη μια νύχτα έγινε σφαγή από τους Τούρκους. Ο πατέρας του καπετάν Μιχάλης κλειδαμπάρωσε την πόρτα, άδραξε το τουφέκι του & ακόνισε το μαυριτάνικο μαχαίρι. “Αν οι Τούρκοι σπάσουν την πόρτα & μπουν μέσα θα σας σφάξω για να μην πέσετε στα χέρια τους” είπε στην γυναίκα του & τα δυό μικρά παιδιά του. Ολη η νύχτα πέρασε έτσι μέχρι που ξημέρωσε. Οι Τούρκοι δεν χτύπησαν το δικό τους σπίτι. Ο μικρός τρομαγμένος Νίκος ρώτησε την μάνα του: “Μάνα έφυγε η κυρά σφαγή;” Τότε αγριεμένος ο πατέρας του τον άρπαξε από το χέρι & τον έβγαλε έξω να δει τους χαλασμένους, τα αποκαίδια, το αίμα, ώσπου έφτασαν στην πλατεία. Εκεί στον πλάτανο, ήταν τρείς κρεμασμένοι, τουμπανιασμένοι με τις γλώσσες έξω. Ο μικρός Νίκος άρχισε να κλαίει & έκανε να φύγει. Τον άρπαξε ο πατέρας του & τον υποχρέωσε να κοιτάξει: “Κοίτα ξέρεις γιατί αυτοί οι τρείς είναι έτσι κρεμασμένοι; Για την κυρά λευτεριά…να το βάλεις καλά στο μυαλό σου”. Από την αυτοβιογραφία του στο βιβλίο “Αναφορά στον Γκρέκο”. Από εμάς σήμερα τους σύγχρονους επαναστάτες του Facebook ειδικά από όσους πληρώνουν την δήθεν εφορία στους προδότες για να μην τους πάρουν τα σπιτάκια, οι κατακτητές, έχει κανείς το φρόνημα του καπετάν Μιχάλη; Η μήπως κανείς νομίζει ότι τώρα είναι άλλες εποχές;

Μολών λαβέ λοιπόν “λεβέντες”.

Ιάκωβος Τίγκας

Τα σχολεία άνοιξαν, με το βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού τι γίνεται; Συγγραφέας: Γιώργος Τασιόπουλος (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΡΗΞΗ (18)

ΩΣ ΑΡΧΕΙΑΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΗΞΗ (18) ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ Κ. ΡΕΟΥΣΗ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΤ΄ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Τα σχολεία άνοιξαν, με το βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού τι γίνεται;

Συγγραφέας: 

Γιώργος Τασιόπουλος

Φύλλο 18

Η περσινή σχολική χρονιά, στην έναρξή της με τη δίμηνη απεργία των εκπαιδευτικών και στη συνέχεια με τον προβληματισμό για το περιεχόμενο των νέων σχολικών βιβλίων, και ιδιαιτέρως αυτού της Ιστορίας της Στ΄ τάξης, κατέστησε την εκπαιδευτική κοινότητα ιδιαιτέρως ανήσυχη για την ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας μας.

Η εμμονή του ΥΠΕΠΘ στη διδασκαλία του εγχειριδίου της Ιστορίας και τη νέα σχολική περίοδο βρίσκει το κοινωνικό σώμα σε ποσοστό 75,6% να φαίνεται να αντιδρά και με μόνο το 8,6% να φαίνεται να συμφωνεί. (Έρευνα RASS, Παρόν 15-7-2007).
Το ΥΠΕΠΘ και η κ. υπουργός παραμένουν σταθεροί σύμμαχοι της συγγραφικής ομάδας και με διάφορα τερτίπια, ντε και καλά, επιμένουν στη λοβοτομή της ιστορικής συνείδησης των Ελληνοπαίδων, μη υπολογίζοντας το πολιτικό κόστος σε προεκλογική περίοδο...

Το «ατράνταχτο» επιχείρημα της κυρίας Γιαννάκου είναι πως άποψη επί του προκειμένου πρέπει να έχουν μόνον οι ιστορικοί. Έτσι, αναμένει τις διορθώσεις της συγγραφικής ομάδας που έρχονται και επανέρχονται εμμένοντας στη φιλοσοφία τους, αγνοώντας την παραδοσιακή ιστοριογραφία και άλλους έγκριτους ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και αυτούς της Ακαδημίας.

Ο χρόνος κυλά και απ’ ό,τι δείχνουν οι προθέσεις της υπουργού, το βιβλίο θα επανέλθει και την επόμενη σχολική περίοδο προσωρινά, αναμένοντας και πάλι διορθώσεις, προς δόξαν της μεταμοντέρνας σχολής των αποδομητών της εθνικής Ιστορίας, μιας και ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.

Εσάς, ποια γενοκτονία σας αρέσει;

Οι «μοντέρνοι» ιστορικοί μας πληροφορούν ότι δεν υπήρξε γενοκτονία των Ελλήνων της Μ. Ασίας

Του Νικόλα Δημητριάδη

Αρκετός ντόρος έγινε πρόσφατα με την επιστολή της –γραφικής  πλέον– Μ. Ρεπούση, σχετικά με το ενδεχόμενο να μπλεχτούν στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο οι… καλές γενοκτονίες με τις… κακές. Αν η σχολή ιστοριογραφίας που εκπροσωπεί δεν χάνει ευκαιρία να στηλιτεύει τη «χρήση της Ιστορίας για πολιτικούς σκοπούς», δεν προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι κάνει ακριβώς αυτό το οποίο καταγγέλλει. Είναι βασική αρχή της προπαγάνδας να αποδίδεις στους αντιπάλους σου τις δικές σου αδυναμίες. Την ώρα, όμως, που οι «μοντέρνοι» ιστορικοί στην Ελλάδα πληροφορούν τους Έλληνες ότι δεν υπήρξε γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, συνάδελφοί τους στην Τουρκία πληροφορούν τους Τούρκους για το αντίθετο. Και ενώ οι «αποδομητές» στην Ελλάδα απολαμβάνουν την υλική και ιδεολογική στήριξη της εξουσίας,  οι συνάδελφοί τους στην Τουρκία αντιμετωπίζουν πραγματικές διώξεις.
Αν η Ρεπούση προτιμά τις… ξένες γενοκτονίες (καθώς οι ντόπιες κρίνονται ύποπτες κρυπτοεθνικισμού), υπάρχουν από την άλλη και οι τενεκέδες της Χρυσής Αυγής, που βρήκαν ευκαιρία να αυξήσουν και άλλο τα ποσοστά τους. Με ένα νέο κρεσέντο γραφικότητας υπέβαλαν σχέδιο νόμου «για την πάταξη του ρατσισμού κατά των Ελλήνων», στο οποίο, με τη σειρά τους, κρατάνε τις ντόπιες γενοκτονίες και αφήνουν απέξω… τις ξένες. Η τροπή της υπόθεσης «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» είναι αρκετά βολική και για τις δύο πλευρές. Από τη μία το νομοσχέδιο αυξάνει τα ποσοστά της ΧΑ και από την άλλη η παρουσία της ΧΑ επιτρέπει στην κατεστημένη ιδεολογία να εμφανίζεται ως «προοδευτική». Έτσι είναι και οι δύο ικανοποιημένοι.

κ. Ρεπούση ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ! (κάτι που κανείς δεν πρόσεξε… ως συνήθως)

Αναρτήθηκε από τον/την antexoume στο Μαΐου 28, 2013

(*Ακολουθεί ένα μικρό κομμάτι για το ΠΩΣ γράφεται η Ιστορία…ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ θα καταλάβετε πολλά!)

Πέρα από την ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ για όλο τον ελληνισμό, που εσείς κινητοποιείτε με τις “προσωπικές σας γνώμες” (κατά το κόμμα σας) απέναντι σε Μικρασιάτες και Πόντιους, χτες μας κάνατε τη μεγαλύτερη αποκάλυψη, για το πως λειτουργεί το σύστημα εξουσίας.

Λέτε επί λέξη. “Ας κάνει ο καθένας ότι μπορεί με συναδέλφους, πολιτικά κόμματα (ως εδώ καλά!) και… ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ.” (!!!)

Οκ το καταλάβαμε το υπονοούμενο… αν και μας γεννούνται αρκετά ερωτηματικά, αλλά δεν είναι ώρα να τα θέσουμε.

Να είστε καλά και να μας ξυπνάτε, πιο συχνά από το λήθαργο που έχουμε πέσει ως Έθνος (ναι υπάρχει ακόμα αυτό, δυστυχώς για κάποιους)!

Πως γράφεται η Ιστορία… ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!

Η ιστορία έχει γραφτεί κάθε άλλο παρά αντικειμενικά ώστε ανάλογα με την εθνικότητα ή τα συμφέροντα του κάθε ιστορικού, τα γεγονότα έχουν παρερμηνευτεί ή εντελώς παραποιηθεί, ούτως ώστε να παρουσιάζονται διαφορετικά κατά περίπτωση και σύμφωνα με μεθοδευμένους υπολογισμούς. Έχουν αποκαλυφθεί αναρίθμητα σκάνδαλα που αφορούν στην πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης να χρηματοδοτεί αμερικανικά πανεπιστήμια, όπως τα πανεπιστήμια Πρίνστον και Πόρτλαντ, για να εξασφαλίζεται η διδασκαλία της ιστορίας με τέτοιο τρόπο ώστε να ευνοείται η Τουρκία. Μια ιστορία που παραλείπει να αναφερθεί στις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσύριων. Έχοντας πολλές έδρες τουρκικών σπουδών στα αμερικανικά πανεπιστήμια, η αναθεωρημένη αυτή εκδοχή των γεγονότων από την πλευρά της Τουρκίας είναι πιθανό να επηρεάσει μεγάλο τμήμα των φοιτητών της Αμερικής.

Στις 27 Οκτωβρίου 1995, το περιοδικό The Chronicle of Higher Education δημοσίευσε άρθρο της Amy Magaro Rubin όπου αναφερόταν ότι Αμερικανοί λόγιοι είχαν υπογράψει μια δήλωση, καταγγέλλοντας ότι η τουρκική κυβέρνηση χρησιμοποιούσε ακαδημαϊκούς στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ για να διαστρεβλώνει την ιστορία της και να μην γίνεται αναφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων. Ακολούθησε δημοσίευμα της εφημερίδας Boston Globe στις 25 Νοεμβρίου 1995, όπου επιβεβαιωνόταν ότι γίνονται ύποπτες δωρεές από ξένες κυβερνήσεις, γεγονός που είχε δημιουργήσει μεγάλη ανησυχία στα αμερικανικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Στις 30 Νοεμβρίου 1995, άρθρο της εφημερίδας The Philadelphia Inquirer αναφερόταν στην ανήθικη χρήση κονδυλίων από την Τουρκία στο πανεπιστήμιο Πρίνστον. Ακολούθησε άρθρο της New York Times στις 22 Μαΐου 1996 που ανέφερε ότι το Πρίνστον «λειτουργούσε ως βιτρίνα της τουρκικής κυβέρνησης». Και τη Κυριακή 30 Νοεμβρίου 1997, άρθρο στην εφημερίδα Tlie Los Angeles Times ανέφερε ότι μια προσφορά ενός εκατομμυρίου δολαρίων από τη τουρκική κυβέρνηση προς το πανεπιστήμιο UCLA δεν είχε γίνει αποδεχτεί, εξαιτίας του απόηχου του σκανδάλου στο πανεπιστήμιο Πρίνστον.

Τα νέα βιβλία της ιστορίας ( γ' ) ΜΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Τα νέα βιβλία της ιστορίας  ( α' ) ΜΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ Κείμενα των Κ.Π. Ρωμανού, Φ. Μαλιγκούδη, Γ. Σταματόπουλου, Κ. Παπαγιώργη, Ν. Καλογερόπουλου, Π. Ήφαιστου, Γ. Παπαμιχαήλ και Γ. Καραμπελιά * * * Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΩΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ; Στο νέο βιβλίο Νεώτερης και Σύγχρονης Ιστορίας ΣΤ' Δημοτικού (χρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση), 136 σελίδων, η καθαυτό ιστορική αφήγηση καταλαμβάνει όχι περισσότερο από το 1/6 του βιβλίου, δηλαδή λιγότερο από 25 σελίδες! Ακόμα και για τις ανάγκες της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης η έκταση της ιστορικής αφήγησης είναι ανεπαρκέστατη. Αντ' αυτής το βιβλίο αναλώνεται σε αλλότρια, σε πληθωρική εικονογράφηση, στατιστικές ταμπέλες και "μικροϊστορίες", δηλαδή κατά το δοκούν επιλεγμένα στιγμιότυπα της καθημερινότητας περασμένων εποχών και της μαζικής κουλτούρας του σήμερα, που φιλοδοξούν, ως συλλογή θραυσμάτων, να υποκαταστήσουν το αποδομημένο "εθνικό" ιστορικό αφήγημα με μια δήθεν αντικειμενική και επιστημονική σύλληψη της Ολότητας. Παρ' όλο που η συγκεκριμένη "tuti fruti"" εκδοχή μετανεωτερικής ιστοριογραφικής αντίληψης, όπως προ πολλού προέβλεψαν οι θεωρητικοί επικριτές της, δεν βρίσκει τον θεωρητικό της στόχο, όμως προσφέρει ως διδακτολογικό εργαλείο της Νέας Τάξεως ανυπέρβλητα πλεονεκτήματα: