Με τη ΜΑΡΙΑ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗ
Αγαπημένοι μου γονείς, Πρώτον έρχομαι να ρωτήσω για την υγεία σας. Εγώ υγιαίνω καλώς και διαβιώ με πολλές δυσκολίες.
Η ζωή στην Αθήνα είναι πολύβουη. Φώτα, δρόμοι, κίνηση. Ωραία και
πολιτισμένα πράματα, που τα απολαμβάνουν, όμως, μόνον όσοι έχουν λεφτά.
Ακόμη δεν κατάφερα να βρω εργασία ως φιλόλογος και εξοικονομώ τα προς
το ζην δουλεύοντας σε καφενείο. Το μεροκάματο είναι μικρό και
στριμώχνομαι για να τα βγάλω πέρα. Μέχρι τώρα έκανα υπομονή και επέδειξα
μεγάλη πειθαρχία, πιστεύοντας ότι το σχέδιο που είχα κατά νου θα
απέδιδε λίαν συντόμως.
Το καφενείο όπου εργάζομαι βρίσκεται σε καλό σημείο. Στη γύρω
περιοχή υπάρχουν τέσσερα σχολεία. Καθημερινά μπαινοβγαίνω στα γραφεία
των καθηγητών, κουβαλώντας καφέδες και πορτοκαλάδες. Ταυτόχρονα, όμως,
έχω μάτια και αυτιά σε εγρήγορση μήπως και προκύψει κάποια θέση. Με τον
καιρό έπιασα κουβέντες, έκανα γνωριμίες. Μίλησα σε διάφορους υπεύθυνους
για τη μόρφωση και τις ικανότητές μου, ζητώντας εργασία. Ολοι τους μου
χαμογέλασαν, με χτύπησαν φιλικά στην πλάτη και μου είπαν να μην
απελπίζομαι. Πως κάτι θα βρεθεί και για μένα, να έχω πίστη στον εαυτό
μου, ότι νέος είμαι, θα έρθει η ώρα μου να δείξω τι αξίζω.
