To ’21 του κυρίου Αριστείδη Μπαλτά

Των Γιώργου Καραμπελιά και Νικόλα Δημητριάδη

Ο νέος υπουργός Εθνικής Παιδείας, Αριστείδης Μπαλτάς, εξέδωσε μια ανακοίνωση προς τους καθηγητές των σχολείων, ενόψει της επετείου της 25ης Μαρτίου. Φοβούμενος μήπως η επέτειος φέρει «πλήξη» στους μαθητές, επεχείρησε να της προσδώσει ένα νέο νόημα. Και κατέληξε… στον Θάνο Βερέμη και τη θλιβερή σειρά «1821: η γέννηση ενός έθνους» του Σκάι… Ο κύριος Μπαλτάς προσπάθησε να διασκεδάσει την πλήξη των μαθητών υποστηρίζοντας ότι η ελληνική Επανάσταση υπήρξε… ένα «τέκνο του Διαφωτισμού», ότι ζήτησε ισότητα, αδελφότητα και ελευθερία, ότι ήρθε σε ρήξη με την αυτοκρατορική και θεολογική τάξη του Μεσαίωνα (την «καθαγιασμένη καθεστηκυία τάξη»), ότι ο στόχος της ήταν, όχι βέβαια η εθνική απελευθέρωση αλλά η πολιτειακή αλλαγή… Να φύγει ο Σουλτάνος, δηλαδή, για να κυβερνήσει ο… «κυρίαρχος λαός»…

Κλασικός αστικός φιλελευθερισμός, λοιπόν, πασπαλισμένος με ολίγον πολυπολιτισμό και ανεκτικότητα (ως απαραίτητα, πλέον, συμπληρώματα του πρώτου). Είναι λογικό, πως, θέτοντας το ’21 σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το μοναδικό παράλληλο γεγονός που θα μπορούσε να σκεφτεί ο κύριος Μπαλτάς ήταν η αμερικανική Επανάσταση. Το ίδιο, δηλαδή, που συνέβη και με τον κύριο Βερέμη, ο οποίος εμπνεύστηκε τη σειρά του Σκάι από την «αμφιλεγόμενη» αμερικανική ταινία «Birth of a nation»…

O εθνομηδενισμός, Ένα προφητικό άρθρο του Γ. Καραμπελιά για την "άλωση" των Εξαρχείων από το Κολωνάκι

Ο μηδενισμός είναι τέκνο του εθνομηδενισμού. Η συνάντηση Εξαρχείων-Κολωνακίου την οποία υλοποίησε και εξέφρασε πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, εφημερίδες όπως η Ελευθεροτυπία, «αγωνιστές» του Κοντομηνά και των θαλαμηγών όπως ο Λαζόπουλος, και την οποία προσωποποιούσαν οι δύο Αλέξανδροι (Ο Αλέκος και ο Αλέξης) που πίνουν και κάνα ουζάκι στα Εξάρχεια, είχε ως αφετηρία της τον μηδενισμό και κατέληξε σε αυτόν.

Η αφετηρία της συμμαχίας είναι ο εθνομηδενισμός, ο οποίος εκπορεύεται από τις Πρεσβείες, τις Βρυξέλλες, τις πολυεθνικές –οικονομικές και «πνευματικές», τύπου Σόρος. Αυτός αναπαρήχθη εγχωρίως στα Πανεπιστήμια, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα ποικίλα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά προγράμματα, τα ΜΜΕ και τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, τα Κόμματα, και όχι μόνο της Αριστεράς αλλά και το πολιτικό προσωπικό της νεο-φιλελεύθερης Δεξιάς.

Ο εθνομηδενισμός, από την εποχή Σημίτη και μετά κατέστη κυρίαρχος, με αποκορύφωμα τον πόλεμο ενάντια στον Χριστόδουλο, τη στήριξη στο Σχέδιο Ανάν και το βιβλίο ιστορίας της 6ης δημοτικού.

Ο εθνομηδενισμός των ανώτερων στρωμάτων και των ελίτ εύρισκε παραδόξως συνομιλητές και οπαδούς σε ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς και όχι μόνο της χαβιαροαριστεράς, αλλά και μέρους του ΚΚΕ, των εκπαιδευτικών και της ΟΛΜΕ, του φοιτητικού αριστερισμού, των αναρχικών κ.λπ.

Και αυτό όχι μόνο ως συνέπεια μιας δογματικής μετάφρασης του μαρξιστικού και αναρχικού διεθνισμού, αλλά και του γεγονότος ότι πολλά από αυτά τα στρώματα στο επίπεδο των αξιών, των συμπεριφορών και του τρόπου ζωής είναι εξίσου «παγκοσμιοποιημένα» με τις νέο-φιλελεύθερες ελίτ, έστω και σε διαφορετική κοινωνική κλίμακα.

Το μεγάλο παιγνίδι

Ή «προβλήματα» με όλους τους γείτονες

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η νεοθωμανική στρατηγική του Νταβούντογλου και του Ερντογάν στηριζόταν στην αρχή πως η Τουρκία, για να μεταβληθεί στο βασικό περιφερειακό πόλο ισχύος της περιοχής, θα έπρεπε να αποφύγει τουλάχιστον για ένα διάστημα την εμπλοκή της σε αντιπαραθέσεις με τις γειτονικές χώρες και να προσπαθήσει να επεκτείνει την επιρροή της μέσω της οικονομίας, του ήπιου Ισλάμ και της νεοθωμανικής πολιτισμικής στρατηγικής.
Γ ι ’ αυτό θα δώσει βάρος σε μια οικονομική επέκταση, στηριγμένη στις ιδιωτικοποιήσεις και την εισροή ξένων κεφαλαίων, καθώς και στις εξαγωγές και τις κατασκευαστικές εταιρείες.
Παράλληλα, στηριγμένη στην ανάδυση του ισλαμικού κόσμου ως ενός νέου οικουμενικών διαστάσεων συστήματος, που αρχίζει από την κεντρική Ασία και φθάνει στην Αφρική και την Ινδονησία, να μεταβληθεί στον κεντρικό πόλο ισχύος του, κατά τον ίδιο τρόπο που άλλοτε ο σουλτάνος ήταν ταυτόχρονα και ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης (χαλίφης) όλων των σουνιτών μουσουλμάνων παγκοσμίως. Μέσω του Ισλάμ, του οποίου ήθελε να εκπροσωπεί μια ήπια ηγετική εκδοχή, αποδεκτή και από τη Δύση, να μεταβληθεί σε αυτόνομο παράγοντα χρησιμοποιώντας τον ρόλο και τη σημασία της ενδιάμεσης περιοχής, δηλαδή να μεταβληθεί σε κρίκο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής χρησιμοποιεί ως εργαλείο και την πολιτισμική επέκταση μέσα από σίριαλ, ενίσχυση του ρόλου των ισλαμικών πανεπιστημίων κ.λπ. Και, βέβαια, τελευταίο, αλλά όχι ελάχιστο, ενισχύοντας παράλληλα με φρενιτιώδεις ρυθμούς την πολεμική της βιομηχανία.