SUSAN L. ROBERTSON "ΑΝΑΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" O νεοφιλελευθερισμός και ο μετασχηματισμός της εκπαίδευσης και της εργασίας των εκπαιδευτικών.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΛΕΣΧΗ

Mετάφραση: Πέτρος Μενδώνης

Πρόλογος του μεταφραστή

Η καθημερινότητά μας στα σχολεία και ιδιαίτερα οι αγώνες που δίνουμε ενάντια στην αξιολόγηση μάς συνδέουν με τόπους και χρόνους που ούτε καν φανταστήκαμε. Στο κείμενο που ακολουθεί, η S. Robertson δείχνει ότι αποτελούμε τμήμα ενός μάλλον παγκόσμιου πολέμου για την εκπαίδευση, τους εκπαιδευτικούς και την εργασία. Η αναστάτωση που σάρωσε δυο χρόνια τώρα τα σχολεία μας δεν μπορεί να αναχθεί ούτε στις προσωπικές ιδιαιτερότητες των πρωταγωνιστών (συναδέλφων ή στελεχών ή υπουργών) ούτε σε κάποια υποτιθέμενη καθυστέρηση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, όπως θέλουν να μας πείσουν οι περισσότεροι από τους υπερασπιστές της αξιολόγησης. Όσο κι αν το προσωπικό στίγμα του καθενός χρωματίζει τον τρόπο με τον οποίο η αντιπαράθεση εμφανίζεται συγκεκριμένα στο ένα ή στο άλλο σχολείο, υπάρχει κάτι που υπερβαίνει αυτές τις ιδιαιτερότητες και αποτελεί τον κοινό πυρήνα όσων βιώνουμε στα σχολεία μας. Η συγγραφέας μας βοηθά να καταλάβουμε ότι αυτό το κοινό δεν περιορίζεται στο σχολείο μας, στην εκπαίδευση ή στην Ελλάδα.

Το κείμενο ανακτήθηκε τελευταία φορά το Νοέμβριο του 2014 από την διεύθυνση https://susanleerobertson.files.wordpress.com/2009/10/2007-weis-teachers.pdf . Παρά το γεγονός ότι είναι σχετικά παλιό (πρώτη δημοσίευση το 2008) είναι ακόμη επίκαιρο, αφού ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί ακόμη τη βασική στρατηγική των κυρίαρχων δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο και στην εκπαίδευση. Από την άποψη αυτή, η δημοσίευση του αποτελεί συμβολή στον αγώνα των εκπαιδευτικών, όπως άλλωστε μαρτυρούν και τα περιεχόμενα του βιβλίου ( http://www.gbv.de/dms/zbw/543965163.pdf ) στο οποίο πρωτοεμφανίστηκε (L. Weis and M. Compton (eds) The Global Assault on Teachers, Teaching and their Unions New York: Palgrave) και παρά το γεγονός ότι η κριτική του στη «μετά την Ουάσιγκτον συναίνεση» δεν είναι ιδιαίτερα αυστηρή.

* * *

Στην εισαγωγή του βιβλίου του για την ιστορία του νεοφιλελευθερισμού, ο Ντέιβιντ Χάρβεϋ επισημαίνει: «Οι μελλοντικοί ιστορικοί πιθανώς θα ανατρέχουν στα έτη 1978 - 1980 ως ένα επαναστατικό σημείο καμπής στην κοινωνική και οικονομική ιστορία του κόσμου». Τέσσερα γεγονότα αποτέλεσαν τότε τα επίκεντρα στο ξετύλιγμα του μετασχηματισμού της μεταπολεμικής τάξης: το 1978 ο Τενγκ Χσιάο Πινγκ πήρε τα πρώτα μέτρα φιλελευθεροποίησης της κινέζικης οικονομίας. Το 1979 ο Πωλ Βόλκερ ανέλαβε τη διοίκηση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και άλλαξε τη νομισματική της πολιτική, ενώ την ίδια χρονιά η Μάργκαρετ Θάτσερ εκλεγόταν με εντολή να πατάξει τη δύναμη των συνδικάτων και να τερματίσει το στασιμοπληθωρισμό. Τέλος, το 1980 ο Ρόναλντ Ρήγκαν εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ και οπλισμένος με τις πολιτικές του Βόλκερ επιχείρησε να εφαρμόσει μια σειρά μεταρρυθμίσεων με σκοπό να χαλιναγωγήσει τη δύναμη των συνδικάτων, να απορυθμίσει τη βιομηχανία και να φιλελευθεροποιήσει το εμπόριο σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. «Από τα επίκεντρα αυτά, φαίνεται ότι εξαπλώθηκαν και αντήχησαν επαναστατικά κύματα αναδημιουργίας του κόσμου, δημιουργώντας μια ριζικά διαφορετική εικόνα.» (Harvey 2005, 1).

Η δημοκρατία σε κρίση φάντασμα και η καταπιεστική μορφή δημόσιας παιδαγωγικής ΜΕΡΟΣ Β'

 Έκδοση Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου 2014

HENRY Α. GIROUX 

(ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΔΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ MC MASTER ΤΟΥ ΚΑΝΑΔΑ. ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΠΑΤΕΡΕΣ» ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ. ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 70 ΒΙΒΛΙΑ)

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Χ. Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Ο αργός θάνατος του πανεπιστημίου ως κέντρου κριτικής σκέψης και πολύτιμου δημόσιου αγαθό συμβάλλει στην ανάδυση ενός πλαισίου για τη δημιουργία μιας διαμορφωτικής κουλτούρας που παράγει και νομιμοποιεί μια αυταρχική κοινωνία. Η εταιρικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτελεί σοβαρό πλήγμα εναντίον της δημοκρατίας

Η Αριστερά πρέπει να εμπλακεί στο θέμα της οικονομικής ανισότητας, να ξεπεράσει τον κατακερματισμό της, να αναπτύξει ένα διεθνές κοινωνικό σχηματισμό για τη ριζοσπαστική δημοκρατία και την υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος, να λάβει σοβαρά υπόψη την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι, και να αναπτύξει μια ολοκληρωμένη αντίληψη της πολιτικής και ένα συνοδευτικό όραμα

Σήμερα δημοσιεύεται το δεύτερο μέρος της συνέντευξης με τον Αμερικανό κοινωνικό αναλυτή και πατέρα της κριτικής παιδαγωγικής Henry Α. Giroux. Στο πρώτο μέρος της συνέντευξης, ο Giroux αναφέρθηκε στην ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, στην κρίση της δημοκρατίας και την άνοδο του αυταρχισμού στις σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες. Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης, μιλάει για την πολιτική της αναλωσιμότητας, τους κινδύνους που πηγάζουν από τη διάλυση του πανεπιστημίου ως δημόσιας σφαίρας, το ρόλο της μαζικής κουλτούρας, την «οπισθοχώρηση των διανοουμένων» και το μέλλον της Αριστεράς.

* Πριν από μερικά χρόνια, σε μια προσπάθεια να αναλύσετε την τραγωδία του τυφώνα Κατρίνα, εφηύρατε τον όρο «πολιτική της αναλωσιμότητας». Θεωρείτε ότι η αναλωσιμότητα αποτελεί συστημικό στοιχείο του παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού;

- Ο πόλεμος του νεοφιλελευθερισμού κατά του κοινωνικού κράτους έχει δημιουργήσει νέες μορφές παράπλευρης απώλειας. Καθώς τα δίχτυα ασφαλείας καταστρέφονται και υπονομεύονται οι κοινωνικοί δεσμοί, ο καπιταλισμός καζίνο βασίζεται σε μια εκδοχή του κοινωνικού Δαρβινισμού, τόσο για να τιμωρήσει τους πολίτες και να νομιμοποιήσει τις πολιτικές του αποκλεισμού και της βίας που εφαρμόζει όσο και για να πείσει τους ανθρώπους ότι το «νέο φυσιολογικό» είναι μια σταθερή κατάσταση φόβου, ανασφάλειας και επισφάλειας.

Η δημοκρατία σε κρίση, το φάντασμα του αυταρχισμού και το μέλλον της Αριστεράς

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 31 Αυγούστου 2014

HENRY Α. GIROUX (καθηγητής στην έδρα Πολιτιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο McMaster του Καναδά. Θεωρείται ένας από τους «πατέρες» της Κριτικής Παιδαγωγικής. Εχει γράψει περίπου 70 βιβλία)

Οι νεοφιλελεύθερες κοινωνίες, γενικά, βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου ένας πόλεμος που διεξάγεται από την οικονομική και πολιτική ελίτ εναντίον της νεολαίας, των ομάδων χαμηλού εισοδήματος, των ηλικιωμένων, των φτωχών έγχρωμων μειονοτήτων, των ανέργων, των μεταναστών και άλλων που σήμερα θεωρούνται αναλώσιμοι

 ΜΕΡΟΣ Α'ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Στον Χ. Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

Η κρατική κυριαρχία έχει αντικατασταθεί από την εταιρική κυριαρχία και αποτελεί μια νέα μορφή ολοκληρωτισμού. Αυτό που είναι ξεχωριστό, με τη σημερινή μορφή αυταρχισμού, είναι ότι καθοδηγείται από μια εγκληματική τάξη ισχυρών οικονομικών και πολιτικών ελίτ που αρνούνται να κάνουν πολιτικές παραχωρήσεις

Ο Henry Α. GirouxΟ Henry Α. Giroux, ένας από τους σημαντικότερους ριζοσπαστικούς κοινωνικούς αναλυτές της εποχής μας, παραχώρησε στην «Κ.Ε.» μια εκτενέστατη συνέντευξη, την οποία θα δημοσιεύσουμε σε δύο μέρη (το Μέρος Β' την επόμενη Κυριακή), γύρω από μια σειρά καίριων θεμάτων με τα οποία ασχολείται ερευνητικά εδώ και αρκετές δεκαετίες και τα οποία αφορούν όλο τον προοδευτικό κόσμο στην εποχή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Θέματα όπως, ανάμεσα σε άλλα, η κρίση της δημοκρατίας, η άνοδος του αυταρχισμού, η κατάρρευση του πανεπιστημίου ως δημόσιας σφαίρας, ο ρόλος της σύγχρονης μαζικής κουλτούρας στο δημοκρατικό βίο και η «οπισθοχώρηση των διανοουμένων».

Ο Giroux είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως ένας από τους πατέρες της Κριτικής Παιδαγωγικής. Είναι καθηγητής στην έδρα Πολιτιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο McMaster του Καναδά και διευθυντής του Κέντρου για τη Δημόσια Ερευνα στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Είναι επίσης αρθρογράφος στο «Truthout» και ιδρυτής του προγράμματος «Δημόσιοι Διανοούμενοι» στο εν λόγω ηλεκτρονικό έντυπο. Εχει γράψει περίπου εβδομήντα βιβλία και αμέτρητα άρθρα. Μια πιο εκτεταμένη εκδοχή αυτής της συνέντευξης δημοσιεύεται ταυτόχρονα στα αγγλικά στο «Counterpunch».

* Πιστεύεται ευρέως ότι οι προηγμένες φιλελεύθερες κοινωνίες αντιμετωπίζουν μια «κρίση δημοκρατίας», κάτι που κι εσείς ο ίδιος συμμερίζεστε απόλυτα, αν και η εμπειρική έρευνα, με τη θετικιστική προκατάληψη που τη διακατέχει, τείνει να είναι πιο επιφυλακτική. Με ποιους τρόπους υπάρχει σήμερα λιγότερη δημοκρατία, σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, από ό,τι υπήρχε, ας πούμε, 20 ή 30 χρόνια νωρίτερα;

- Αυτό που έχουμε δει στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε ορισμένες άλλες χώρες από τη δεκαετία του 1970 είναι η εμφάνιση μιας άγριας μορφής του φονταμενταλισμού της ελεύθερης αγοράς, η οποία δεν εκφράζει απλά και μόνο μια βαθιά δυσπιστία απέναντι στις δημόσιες αξίες, τα δημόσια αγαθά και τους δημόσιους θεσμούς, αλλά υιοθετεί απόλυτα το ιδεολογικό πνεύμα της «ελεύθερης» αγοράς, που ενδυναμώνει στο μέγιστο δυνατό βαθμό την οικονομική ελίτ και τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ κατακρημνίζει τις διαμορφωτικές κουλτούρες και τους θεσμούς που απαιτούνται για την επιβίωση μιας δημοκρατίας. Οι κυρίαρχοι θεσμοί της κοινωνίας σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι τώρα στα χέρια ισχυρών εταιρικών συμφερόντων, της χρηματοοικονομικής ελίτ και της φανατικής Δεξιάς, ο ασφυκτικός έλεγχος των οποίων πάνω από την πολιτική διαφθείρει τη δημοκρατία και τη μετατρέπει σε ένα δυσλειτουργικό πολίτευμα.

Φυσικά, αυτό που είναι μοναδικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ότι το κοινωνικό συμβόλαιο και ο κοινωνικός μισθός, οι δημόσιες σφαίρες και οι θεσμοί που στηρίζουν το κοινό καλό βρίσκονται υπό διαρκή επίθεση από τους πολιτικούς της Δεξιάς και τους «αντι-δημόσιους» διανοούμενους και των δύο πολιτικών κομμάτων. Η επίθεση εναντίον των δημοκρατικών θεσμών δεν παράγει μόνο μια σειρά από πολιτικές που επεκτείνουν τη μιζέρια, τον πόνο και τις κακουχίες για εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά έχουν επίσης διαμορφώσει μια αναπτυσσόμενη κουλτούρα σκληρότητας, όπου εκείνοι που υποφέρουν από τη δυστυχία της φτώχειας και την έλλειψη στέγης ή είναι καταδικασμένοι στην ανεργία ή σε θέσεις με χαμηλά προσόντα αποτελούν αντικείμενο ταπείνωσης και περιφρόνησης.

Ύποπτα προγράμματα στα σχολεία

Ιουλίου 24, 2014 από seisaxthiablog


Εργομετρικά τεστ και μπανάνες Dole στα σχολεία;

Δεν είναι μόνο οι παρεμβάσεις της αστυνομίας στα σχολεία και το φακέλωμα παιδιών, γονέων και εκπαιδευτικών. Από ό,τι φαίνεται, το Υπουργείο Παιδείας προχωρά με βήματα σταθερά, αργά και καλά καλυμμένα σε ευρύτερο φακέλωμα, αλλά και στη διαφήμιση ύποπτων εταιριών τροφίμων μέσω αμφιλεγόμενων προγραμμάτων.

Ήδη, από το 2012, το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε τη συνεργασία του με την πολυεθνική εταιρία τροφίμων DOLE μέσω του εγχώριου παρακλαδιού της ΝΤΟΛ ΕΛΛΑΣ ΕΠΕ εντάσσοντας στην ευέλικτη ζώνη του προγράμματος των δημοτικών σχολείων ένα πρόγραμμα ενημέρωσης με χορηγό την αμαρτωλή εταιρία. Το πρόγραμμα, μάλιστα, περιλαμβάνει και δωρεάν διανομή μπανάνας (!) ώστε να είναι πιο αποτελεσματική η διαφήμιση!

Το εκπαιδευτικό κουπόνι έρχεται να σκοτώσει το δημόσιο σχολείο Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Όλα δείχνουν ότι το τελειωτικό χτύπημα στη δημόσια παιδεία θα δοθεί με όπλο το εκπαιδευτικό κουπόνι (School voucher ) που συνδυάζεται με την ελεύθερη επιλογή σχολείου από τις οικογένειες των μαθητών. Στο τέλος του κειμένου θα σας πω μία ιστορία που θα μοιάζει με ιστορία συνωμοσίας .Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από τη στιγμή που αναφέρεται σε συνωμότες .Για εκείνους που συνωμοτούν εις βάρος της δωρεάν και δημόσιας παιδείας της χώρας.

Τι είναι το εκπαιδευτικό κουπόνι (voucher)

Το εκπαιδευτικό κουπόνι θα δίνεται στους γονείς κάθε παιδιού και θα αντιστοιχεί στα έξοδα της φοίτησής του για ένα έτος .Οι γονείς θα αναζητούν το καλύτερο σχολείο για το παιδί τους σε μια μεγάλη βάση δεδομένων που θα περιέχει όλα τα στοιχεία των σχολείων της χώρας. Αν επιλέξουν ιδιωτικό σχολείο προφανώς θα πληρώνουν τη διαφορά .Στην αρχή κάθε εκπαιδευτικού έτους ο κάθε διευθυντής σχολείου θα πηγαίνει στην τράπεζα με τα κουπόνια που θα έχει καταφέρει να μαζέψει και θα τα εξαργυρώνει σε χρήματα. Με τα χρήματα αυτά θα πρέπει να καλύψει όλα τα λειτουργικά έξοδα του σχολείου του (μισθοί εκπαιδευτικών , ρεύμα, νερό, τηλέφωνο ,κτιριακή συντήρηση ,πετρέλαιο , εξοπλισμός εποπτικών μέσων κ.α).Κοντολογίς το κάθε σχολείο θα έχει το δικό του budget (ανάλογα με τον αριθμό των εγγραφών ) και με αυτό θα πρέπει να καλύπτει όλα τα λειτουργικά έξοδα για ένα έτος, σα να ήταν μια αυτόνομη επιχείρηση.

Επειδή παρακάτω θα ακούσετε πράγματα εξωφρενικά που θα δυσκολεύεστε να πιστέψετε θέλω να σας πληροφορήσω ότι υπάρχει μεγάλη διεθνής εμπειρία και ότι όμοιες ή παρόμοιες πρακτικές έχουν ήδη εφαρμόσει αρκετές χώρες όπως η Αγγλία, οι Η.Π.Α., η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Σουηδία , η Δανία, η Ολλανδία κ.α. Επίσης αναρωτηθείτε πόσο δύσκολο ήταν πριν από 3-4 χρόνια να πιστέψετε κάποιες φωνές που μίλαγαν για αύξηση ωραρίου , για απολύσεις , για συγχώνευση σχολείων και για μείωση μισθών.

Από την Μπολόνια στα μνημόνια: οι μηχανισμοί μετάλλαξης της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Του Λάζαρου Απέκη

 

Φίλες και φίλοι, συναγωνιστές στη μεγάλη υπόθεση της δημόσιας παιδείας ευχαριστώ τις Παρεμβάσεις για την τιμητική πρόσκληση να είμαι εδώ και να μιλήσω για αυτό το μεγάλο ζήτημα, συνεισφέροντας σε αυτήν την πρωτοβουλία.

Εάν προσπαθήσουμε επιγραμματικά να περιγράψουμε το τι συμβαίνει σήμερα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε μπροστά μας, μια άκρως αντιδραστική αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τα εξής χαρακτηριστικά: τη συστηματική υποβάθμιση, την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση και τη μεγάλη συρρίκνωση της, παράλληλα με μια αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση. Εάν, αυτήν τη στιγμή, δούμε μέσα από την επικαιρότητα τα ζητήματα, θα σταθούμε όλοι στο μεγάλο αγώνα που δίνουν οι διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου. Έναν πρωτοφανή αγώνα σε έκταση, μαζικότητα και αποφασιστικότητα, για να υπερασπιστούν το δικαίωμα τους στην εργασία, αλλά συγχρόνως και τη λειτουργία του πανεπιστημίου, μέσα σε στοιχειωδώς επαρκείς συνθήκες.

Το «φροντιστήριο» ως παγκόσμιο φαινόμενο

Αρθρογράφος:
Αλίκη Βεγγίρη


Αν δεν ήταν οι εκλογές, αυτή την περίοδο όλος ο κόσμος θα ασχολιόταν με τις εισαγωγικές εξετάσεις και ο αέρας θα πλημμύριζε με τη συνήθη γκρίνια για τα χάλια της δευτεροβάθμιας. Μαζί τα σκάγια θα έπιαναν και τα πανεπιστήμια, που δεν ανταποκρίνονται, ούτε και ανταμείβουν τον τεράστιο κόπο των μαθητών: στο τέλος της πορείας δεν περιμένει παρά η ανεργία. Αν λοιπόν, τα δημόσια γίνονταν ιδιωτικά, ίσως τότε τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Για την κοινή συνείδηση ο κυριότερος δείκτης που πιστοποιεί την ανεπάρκεια των δημόσιων Γυμνασίων και Λυκείων είναι η πανταχού παρουσία των φροντιστηρίων. Δεν νοείται μαθητής να συμμετάσχει στις εξετάσεις χωρίς να έχει περάσει τα περισσότερα απογεύματα ενός ή και τριών χρόνων στα θρανία τους.

Αλλά αν κάναμε τον κόπο να κοιτάξουμε και παραπέρα θα διαπιστώναμε ότι η εξωσχολική ιδιωτική, συμπληρωματική του δημόσιου σχολείου εκπαίδευση, κοινώς τα «Ιδιαίτερα» και το «Φροντιστήριο» απαντώνται σε όλα τα μέρη του κόσμου, με επιταχυνόμενο μάλιστα ρυθμό, ακόμα και σε εκείνα για τα οποία δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι διαθέτουν ένα άρτιο εκπαιδευτικό σύστημα. Λίγοι για παράδειγμα γνωρίζουν ότι οι πολυπαινεμένοι μαθητές της Ν. Κορέας, οι οποίοι πρωτεύουν σε όλες τις εξετάσεις τύπου PISA κλπ., ξοδεύουν πολύ περισσότερο χρόνο σε ιδιωτικά φροντιστήρια, τα hagwons, απ” ό,τι στα σχολεία τους, ότι τα φροντιστήρια αποτελούν mega-επιχειρήσεις στις οποίες επενδύουν από την Goldman Sachs ως την Carlyle, και ότι ο πιο διάσημος φροντιστής της χώρας, που κερδίζει περί τα 4 εκατ. δολάρια το χρόνο φτάνει στο σημείο να τεμαχίσει το σώμα σε μετοχές και να το εισάγει στο χρηματιστήριο της Σεούλ για τα περαιτέρω.

Το εκπαιδευτικό κουπόνι έρχεται να σκοτώσει το δημόσιο σχολείο

Αρθρογράφος:
Δημήτρης Τσιριγώτης

Όλα δείχνουν ότι το τελειωτικό χτύπημα στη δημόσια παιδεία θα δοθεί με όπλο το εκπαιδευτικό κουπόνι (School voucher ) που συνδυάζεται με την ελεύθερη επιλογή σχολείου από τις οικογένειες των μαθητών. Στο τέλος του κειμένου θα σας πω μία ιστορία που θα μοιάζει με ιστορία συνωμοσίας .Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από τη στιγμή που αναφέρεται σε συνωμότες .Για εκείνους που συνωμοτούν εις βάρος της δωρεάν και δημόσιας παιδείας της χώρας.

Τι είναι το εκπαιδευτικό κουπόνι (voucher)

Το εκπαιδευτικό κουπόνι θα δίνεται στους γονείς κάθε παιδιού και θα αντιστοιχεί στα έξοδα της φοίτησής του για ένα έτος .Οι γονείς θα αναζητούν το καλύτερο σχολείο για το παιδί τους σε μια μεγάλη βάση δεδομένων που θα περιέχει όλα τα στοιχεία των σχολείων της χώρας. Αν επιλέξουν ιδιωτικό σχολείο προφανώς θα πληρώνουν τη διαφορά .Στην αρχή κάθε εκπαιδευτικού έτους ο κάθε διευθυντής σχολείου θα πηγαίνει στην τράπεζα με τα κουπόνια που θα έχει καταφέρει να μαζέψει και θα τα εξαργυρώνει σε χρήματα. Με τα χρήματα αυτά θα πρέπει να καλύψει όλα τα λειτουργικά έξοδα του σχολείου του (μισθοί εκπαιδευτικών , ρεύμα, νερό, τηλέφωνο ,κτιριακή συντήρηση ,πετρέλαιο , εξοπλισμός εποπτικών μέσων κ.α).Κοντολογίς το κάθε σχολείο θα έχει το δικό του budget (ανάλογα με τον αριθμό των εγγραφών ) και με αυτό θα πρέπει να καλύπτει όλα τα λειτουργικά έξοδα για ένα έτος, σα να ήταν μια αυτόνομη επιχείρηση.

Επειδή παρακάτω θα ακούσετε πράγματα εξωφρενικά που θα δυσκολεύεστε να πιστέψετε θέλω να σας πληροφορήσω ότι υπάρχει μεγάλη διεθνής εμπειρία και ότι όμοιες ή παρόμοιες πρακτικές έχουν ήδη εφαρμόσει αρκετές χώρες όπως η Αγγλία, οι Η.Π.Α., η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Σουηδία , η Δανία, η Ολλανδία κ.α. Επίσης αναρωτηθείτε πόσο δύσκολο ήταν πριν από 3-4 χρόνια να πιστέψετε κάποιες φωνές που μίλαγαν για αύξηση ωραρίου , για απολύσεις , για συγχώνευση σχολείων και για μείωση μισθών.

Εκπαιδευτικά κουπόνια: η χαριστική βολή

"Για τον φρηντμανισμό, τα πάντα αφορούν την ιδιωτική πρωτοβουλία: παιδεία, υγεία, ασφάλεια, συντάξεις, ενέργεια, υποδομές κλπ Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όσα έγιναν στην Νέα Ορλεάνη, μετά την καταστροφή του 2005 Η ιδέα του Φρήντμαν ήταν απλή:.. Αντί το κράτος να δαπανήσει χρήματα προκειμένου να ξαναχτίσει τα κατεστραμμένα δημόσια σχολεία, να χορηγήσει εκπαιδευτικά κουπόνια στους μαθητές. Με αυτά τα κουπόνια, τα παιδιά θα μπορούσαν να επιλέξουν το ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο θα ήθελαν να φοιτήσουν ενώ το κράτος θα επιδοτούσε ανάλογα αυτά τα ιδρύματα.

Σχετικά με το Προεδρικό Διάταγμα 152/2013 για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών

Γιώργος Δ. Γρόλλιος

Καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Γεν. Γραμματέας Παιδαγωγικής Εταιρείας Ελλάδος

Η ιεραρχική («από τα πάνω προς τα κάτω») αξιολόγηση των εκπαιδευτικών αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά στοιχεία των διαφόρων μειγμάτων των νεοφιλελεύθερων και νεοσυντηρητικών πολιτικών για την εκπαίδευση οι οποίες σταδιακά κυριάρχησαν διεθνώς από τη δεκαετία του 1970 και μετά. Δεν θα ασχοληθούμε εδώ αναλυτικά με τα γενικά πολιτικά δόγματα του νεοφιλελευθερισμού (όπως η πολυθρύλητη «σοφία της αγοράς»). Θα περιοριστούμε σε μια απαρίθμηση ορισμένων σημαντικών συστατικών των νεοφιλελεύθερων και νεοσυντηρητικών πολιτικών στην εκπαίδευση.

Τέτοια συστατικά, τα οποία συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την ιεραρχική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών είναι 

α) η συκοφάντηση της δημόσιας εκπαίδευσης ως σπάταλης, γραφειοκρατικής, υπεύθυνης για τη διόγκωση της ανεργίας, εξισωτικής και αναξιοκρατικής, καθώς και των εκπαιδευτικών ως ιδιοτελών και οκνηρών, 

β) η «επιστροφή» (δηλαδή η έμφαση) στα λεγόμενα βασικά μαθήματα (γλώσσα, μαθηματικά) και σε όσα παρέχουν δεξιότητες για την αγορά εργασίας (π.χ. ηλεκτρονικοί υπολογιστές), με αποτέλεσμα την υποβάθμιση εκείνων των μαθημάτων που έχουν ανθρωπιστικό, καλλιτεχνικό και κοινωνικό περιεχόμενο, 

γ) η δραστική περικοπή των δαπανών για τη δημόσια εκπαίδευση και η προώθηση – πριμοδότηση της ιδιωτικής, 

δ) η άμεση διείσδυση επιχειρήσεων σε τομείς της δημόσιας εκπαίδευσης και η εφαρμογή των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στη διοίκησή της και 

ε) η επιλογή σχολείου από τους γονείς στη βάση καταλόγων επιδόσεων των σχολείων οι οποίοι συντάσσονται κυρίως με βάση τα αποτελέσματα των μαθητών σε πανεθνικές εξετάσεις.

Τι αγνοούν -ή θέλουν να αγνοούν- οι Αμερικάνοι για την επιτυχία του φινλανδικού μοντέλου

 Αναδημοσίευση από το Δίκτυο κριτικής στην εκπαίδευση

 

Το παρακάτω άρθρο της Anu Partanen, Φινλανδής δημοσιογράφου που ζει στη Νέα Υόρκη, αποτελεί μία σύγκριση του φιλανδικού και του αμερικάνικου εκπαιδευτικού συστήματος. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της Φινλανδίας έχει εμπνεύσει πολλές χώρες -μεταξύ των οποίων και τη δική μας. Όμως, η μετάβαση σε ένα τέτοιο μοντέλο εκπαίδευσης, όπως επισημαίνεται και στο άρθρο είναι μία πολύ δύσκολη διαδικασία γιατί απαιτεί διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας και των αξιών της. Δυστυχώς στην Ελλάδα οι εκπαιδευτικές “μεταρρυθμίσεις” των τελευταίων χρόνων έχουν ως πρότυπο το μοντέλο των Η.Π.Α και όχι της Φιλανδίας.

 Η σκανδιναβική χώρα είναι μία εκπαιδευτική υπερδύναμη

επειδή εκτιμά περισσότερο την ισότητα παρά την αριστεία.

Όλοι συμφωνούν πως οι ΗΠΑ πρέπει να βελτιώσουν δραματικά το εκπαιδευτικό τους σύστημα. Αλλά πως; Τελευταία μία από τις πλέον ένθερμες τάσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης εξετάζει τη θεαματική επιτυχία της Φιλανδίας που έχει αναδειχθεί σε εκπαιδευτική υπερδύναμη της Δύσης. Δυστυχώς όμως, όταν αναφερόμαστε στο τι μαθήματα έχουν να μας προσφέρουν τα φιλανδικά σχολεία, η συζήτηση φαίνεται να χάνει το νόημα της.

Η μικρή σκανδιναβική χώρα, ήταν γνωστή -αν ήταν γενικά γνωστή για κάτι- ως η πατρίδα της Nokia, της εταιρεία-κολοσσού της κινητής τηλεφωνίας. Αλλά τελευταία η Φιλανδία έχει τραβήξει το ενδιαφέρον παγκοσμίων ερευνών για την ποιότητα ζωής -το Newsweek την κατέταξε στην πρώτη θέση τον περασμένο χρόνο- και το φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα λαμβάνει ιδιαίτερο έπαινο, καθώς τα τελευταία χρόνια οι φινλανδοί μαθητές πετυχαίνουν τα υψηλότερα σκορ στον κόσμο.

Τα φινλανδικά σχολεία χρωστούν τη νεαποκτειθήσα φήμη τους κυρίως σε μία έρευνα: την έρευνα PISA, η οποία διεξάγεται κάθε τρία χρόνια από τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ). Η έρευνα συγκρίνει τις επιδόσεις των 15χρονων σε διαφορετικές χώρες στους τομείς: ανάγνωση, μαθηματικά και επιστήμες. Η Φινλανδία κατατάσσεται στην κορυφή ή κοντά σε αυτήν και στις τρεις κατηγορίες σε κάθε έρευνα από το 2000, πλάι σε χώρες με υπερεπιδόσεις όπως η Νότια Κορέα και η Σιγκαπούρη. Στην πρόσφατη έρευνα του 2009 η Φινλανδία έπεσε ελαφρά με τους μαθητές της Σανγκάης, και της Κίνας να έχουν τα καλύτερα σκορ, αλλά να συνεχίζουν να είναι κοντά στην κορυφή. Καθ’ όλη αυτήν την περίοδο, οι αποδόσεις των αμερικανών στην ίδια έρευνα είναι μέτριες στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Ερωτήματα και απαντήσεις για την «αυτοαξιολόγηση» του εκπαιδευτικού έργου

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Ο Υπουργός Παιδείας με εγκύκλιό του «εντέλει» τους Διευθυντές και τις Διευθύντριες των Σχολικών Μονάδων να ορίσουν μόνοι τους ομάδες εργασίας για να πραγματοποιηθεί η «πολυπόθητη» για το Υπουργείο αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων καταστρατηγώντας κάθε έννοια δικαίου και νομιμότητας, έστω κι αν ο Σύλλογος Διδασκόντων έχει δηλώσει ότι δεν επιθυμεί τη συμμετοχή του στις ομάδες εργασίας της «αυτοαξιολόγησης».

Αυτή η απίστευτη επιμονή του Υπουργείου να επιβάλλει την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων εγείρει εύλογα ερωτήματα σε όλους.

Κατά την εκτίμησή μας τα βασικά ερωτήματα και οι απαντήσεις σε αυτά είναι τα ακόλουθα :

Γιατί επιμένει τόσο πολύ και προσπαθεί να επιβάλλει με «βίαιο τρόπο» την «αυτοαξιολόγηση» στα σχολεία;

Είναι προφανές ότι το Υπουργείο Παιδείας ενεργεί υπό το καθεστώς του πανικού και του τρόμου που δημιουργεί η ενυπόγραφη αντίθεση του 93% των εκπαιδευτικών οι οποίοι δηλώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό και ξεκάθαρο τρόπο την αντίθεσή τους στη συγκεκριμένη μορφή αξιολόγησης και τους στόχους της.

Ποιος είναι ο στόχος;

Βασικός στόχος της αυτοαξιολόγησης δεν είναι τόσο η απόλυση μεγάλου αριθμού εκπαιδευτικών.

Αυτό μπορεί να συμβεί και χωρίς αξιολόγηση, όπως έγινε με τους εκπαιδευτικούς της Β/θμιας, τους σχολικούς φύλακες, τους Δημοτικούς Αστυνομικούς κ.α. Ακόμα κι αν υλοποιήσουν όλες τις εντολές του Υπουργείου οι εκπαιδευτικοί, η «δαμόκλειος σπάθη» θα κρέμεται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας.

Βασικός στόχος είναι η κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων με βάση τα «αντικειμενικά» κριτήρια που θα διαμορφωθούν από τη συγκεκριμένη μορφή αξιολόγησης που θα έχει ως αποτέλεσμα την κατηγοριοποίηση των μαθητών που φοιτούν σε αυτά. Στόχος είναι η ναρκοθέτηση του μέλλοντος των παιδιών μας με τον απόλυτο έλεγχο της δυνατότητας πρόσβασης τους στα Α.Ε.Ι. Πρακτικά επιδιώκεται η κοινωνική και οικονομική αναπαραγωγή, τα παιδιά των φτωχών θα πρέπει να έχουν επιλογές «χαμηλού κοινωνικού προφίλ» ενώ τα παιδιά των πλούσιων θα έχουν όλες τις δυνατότητες στη διάθεσή τους.

"Εσείς παιδάκια ελάτε ..." (Ihr Kinderlein kommet ...) ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

(υποτιτλισμός: Σοφία Καρατάκη)
"Εσείς παιδάκια ελάτε ..." (Ihr Kinderlein kommet ...)
είναι ο αθώος τίτλος ενός σαρκαστικού βίντεο κλιπ που έβγαλε το συνδικάτο μετάλλου Γερμανίας (IG Metall) για να καταγγείλει τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης και τις αδικίες που επιφέρει. Μια τρυφερή παιδική φωνούλα τραγουδάει ένα παραδοσιακό παιδικό τραγούδι και περιγράφει πως πετιούνται ένα-ένα τα παιδάκια εκτός συστήματος.
Το κλιπ εντάσσεται στην καμπάνια "Επανάσταση Εκπαίδευση" (Revolution Bildung) που ξεκίνησε τον περασμένο Μάρτιο το συνδικάτο IG Metall. Με δράσεις σε όλη τη Γερμανία προσπαθεί να αναδείξει τις κατάφορες αδικίες του γερμανικού εκπαιδευτικού συστήματος με στόχο να συσπειρώσει μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές και νέους εργαζόμενους - "Για καλή εκπαίδευση. Για όλους." (Für gute Bildung. Für alle.)

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ : ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΣΤΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΜΙΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗΣ, του Χρ.Ρέππα

Η επιβολή των πολιτικών της λεγόμενης  δημοσιονομικής προσαρμογής , που εφαρμόζονται συστηματικά την τελευταία τετραετία στην ελληνική κοινωνία σε βάρος του κόσμου της  εργασίας από τα διεθνοποιημένα τμήματα κυρίως του ελληνικού κεφαλαίου σε συνεργασία με το  Δ.Ν.Τ  , την Ε.Ε και την Ε.Κ.Τ , εγκαινιάζει ένα καινούργιο κεφάλαιο και για την εκπαιδευτική πολιτική. Ένα κεφάλαιο που για την βασική εκπαίδευση (προσχολική , πρωτοβάθμια , δευτεροβάθμια) εγκαινιάζει η ψήφιση του νόμου 3848/2010 και μια σειρά άλλων νομοθετημάτων , όπως ο νόμος 4142 /12 για τη διασφάλιση της ποιότητας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση , και το πρόσφατο προεδρικό δίαταγμα 152 /2013 για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών αποτελούν το νομοθετικό πλαίσιο της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής στην παρούσα συγκυρία.

Το νομοθετικό  αυτό πλαίσιο αυτό προσπαθεί να  προωθήσει τους στόχους της μνημονιακής στρατηγικής για την εκπαίδευση συντρίβοντας οριστικά ότι έχει απομείνει ως εργασιακό δικαίωμα για τους εκπαιδευτικούς και κοινωνικό για τους μαθητές και τους γονείς και να προωθήσει από την άλλη τον σχεδιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση , για ένα νέο σχολείο της αγοράς , ένα σχολείο στο πλευρό των πολυεθνικών επιχειρήσεων  που  το ίδιο θα έχει ενσωματώσει στη λειτουργία του τη λογική του καπιταλιστικού κέρδους και της  αγοράς. Προσπαθεί  να κλείσει οριστικά και στο χώρο της  εκπαίδευσης το  όποιο δημοκρατικό και κοινωνικό κεκτημένο καταχτήθηκε μέσα από τους αγώνες των  εκπαιδευτικών στη μεταπολίτευση. Η μνημονιακή στρατηγική  της συρρίκνωσης του δημόσιου τομέα και της εμπορευματοποίησης των δημόσιων – κοινωνικών αγαθών γίνεται στόχος και της εκπαιδευτικής πολιτικής. Η επίθεση προς τη δημόσια εκπαίδευση παίρνει ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά.

Εκπαιδευτικό μνημόνιο «ράβει» ο ΟΟΣΑ – Του Χρήστου Κάτσικα

 

Οι νέες οδηγίες του οργανισμού θέλουν να συνδέσουν την αξιολόγηση μαθητών, σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών με την κατανομή των πόρων στην εκπαίδευση. Με αυτόν τον τρόπο θα «αγνοούνται» οι κοινωνικοί, γεωγραφικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν το εκπαιδευτικό έργο.

  

Οι νέες οδηγίες του οργανισμού θέλουν να συνδέσουν την αξιολόγηση μαθητών, σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών με την κατανομή των πόρων στην εκπαίδευση. Με αυτόν τον τρόπο θα «αγνοούνται» οι κοινωνικοί, γεωγραφικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν το εκπαιδευτικό έργο

ΕΡΕΥΝΑ – Του Χρήστου Κάτσικα

Εάν κανείς παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια αφενός τις νομοθετικές παρεμβάσεις του υπουργείου Παιδείας και αφετέρου τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ για την εκπαίδευση στη χώρα μας, θα διαπιστώσει ότι υπάρχει μια απόλυτη ταύτιση. Στο πλαίσιο αυτό, η μελέτη των νέων «οδηγιών» του ΟΟΣΑ φανερώνει τις κατευθύνσεις του υπουργείου Παιδείας για τη σχολική εκπαίδευση.

Οι εμπειρογνώμονες του ΟΟΣΑ αρχίζουν με δύο επισημάνσεις και καταλήγουν σε μία οδηγία που είναι και το «ζουμί» της πολιτικής τους. Επισημαίνουν, πρώτον, ότι είναι απαραίτητη «η σύνδεση μεταξύ της αξιολόγησης μαθητών, σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών». Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, «η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, του εκπαιδευτικού, καθώς και τα τυποποιημένα τεστ για την αξιολόγηση των μαθητών σε εθνικό επίπεδο πρέπει να εξεταστούν μαζί».

Η δεύτερη επισήμανση τονίζει ότι «το υπουργείο υστερεί ενός ολοκληρωμένου και πλήρους συστήματος αξιολόγησης. Πιο συγκεκριμένα, δεν υπάρχει: τυποποιημένη εθνική αξιολόγηση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη σύγκριση της επίδοσης μεταξύ μαθητών, εκπαιδευτικών, σχολικών μονάδων ή περιφερειών, σύνδεση μεταξύ της αξιολόγησης μαθητών, σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών.

Γιατί άλλαξα γνώμη - ΗΠΑ : Η αποτυχία της σχολικής αξιολόγησης-

samedi 18 mai 2013, par Ravitch Diane , [Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)] 

Όταν το 1991 ανέλαβα καθήκοντα υφυπουργού Παιδείας στην κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους πατρός, δεν είχα κάποια κατασταλαγμένη άποψη για το ζήτημα της « ελεύθερης επιλογής » στην εκπαίδευση ή για το πώς θα καταστούν οι εκπαιδευτικοί « περισσότερο υπεύθυνοι ». Όμως, όταν δύο χρόνια αργότερα εγκατέλειψα την κυβέρνηση, υποστήριζα την αρχή της αμοιβής του εκπαιδευτικού ανάλογα με την αξία του : θεωρούσα ότι οι εκπαιδευτικοί των οποίων οι μαθητές επιτύγχαναν καλύτερα αποτελέσματα έπρεπε να αμείβονται καλύτερα από τους υπόλοιπους. Υποστήριζα, επίσης, τη γενίκευση των τεστ αξιολόγησης τα οποία μου φαίνονταν χρήσιμα, ούτως ώστε να εντοπίζουμε με ακρίβεια ποια σχολεία χρειάζονταν συμπληρωματική βοήθεια. Έτσι, εξέφρασα τον ενθουσιασμό μου όταν, το 2001, το Κογκρέσο ψήφισε έναν νόμο προς αυτήν την κατεύθυνση, τον νόμο NCLB (« Νο Child Left Behind », « Κανένα παιδί δεν θα εγκαταλειφθεί στην τύχη του »), και όταν στη συνέχεια, το 2002, ο πρόεδρος Μπους τον έθεσε σε ισχύ με την υπογραφή του.

Σήμερα, παρατηρώντας τις χειροπιαστές επιπτώσεις της συγκεκριμένης πολιτικής, έχω αλλάξει γνώμη, θεωρώ, πλέον, ότι η ποιότητα της εκπαίδευσης που λαμβάνουν τα παιδιά έχει μεγαλύτερη σημασία από τα προβλήματα διαχείρισης, οργάνωσης ή αξιολόγησης των σχολικών μονάδων.

Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι τα playmobil σας κύριοι…

Αναρτήθηκε από τον/την ONLINE-PRESS στο Οκτωβρίου 20, 2013

του Δημήτρη Τσιριγώτη – Φυσικού
Διαθεσιμότητα, κινητικότητα, αξιολόγηση, εθελούσια αποχώρηση, εξορθολογισμός, οργανική θέση για όλους, νέο Λύκειο ,νοικοκύρεμα, ανάπτυξη. Πραγματικά όμορφες λέξεις. Λέξεις όμως που έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα .Λέξεις ωραίες βιτρίνες, γλυκόλογα με τα οποία ξεκινάει πάντα ένας βιαστής, λέξεις παγίδες, γλυκιά νάρκωση  για να μην πονέσει ο ακρωτηριασμός, λίγη ζάχαρη στην άκρη του κουταλιού για να καταπιείς το φαρμάκι, μάσκες προσώπων που θα τρόμαζαν αλλιώς. Tα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.
«ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ»
Πίσω από τις λέξεις : «Αν χρειαστεί να σε απολύσω θα σε προετοιμάσω πρώτα, μη μου πάθεις και τίποτα. Θα σε στείλω διακοπές πρώτα ,όλα πληρωμένα. Και θα πάρω και τα εύσημα του αρχηγού για τη ¨συνεισφορά¨ μου.»
Ψέματα που λέω στον εαυτό μου : «Μου δίνετε μια ελπίδα ότι μπορεί να τη γλυτώσω και έτσι  δεν θα μου έρθει απότομα. Δείχνει πραγματικά τους καλούς σας τρόπους .Άλλος στη θέση σας θα μου ανακοίνωνε ¨μαχαίρι¨ το μοιραίο ενώ εσείς θα με βάλετε πρώτα να καθίσω».

Μαθητές για πούλημα...

Submitted by gkreasidis on Thu, 2013-08-15 23:52

Printer-friendly version

Στήβεν Μάνιγκ

 

Πώς οι επιχειρήσεις αγοράζουν το εισιτήριό τους για τις αίθουσες διδασκαλίας των ΗΠΑ

 

Η ριζική μείωση των δαπανών για την εκπαίδευση στις ΗΠΑ από το νεοφιλελευθερισμό των ρεπουμπλικάνων Ρήγκαν-Μπους και των Δημοκρατικών διαδόχων τους στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, έκανε τα σχολεία εύκολο στόχο για μια κερδοσκοπική εισβολή των επιχειρήσεων. Τις συνέπειες αυτής της εισβολής και τις αντιστάσεις μαθητών, εκπαιδευτικών και γονιών περιγράφει ο Στήβεν Μάνιγκ στο άρθρο του που δημοσίευτηκε το Σεπτέβρη του 1999 στο αμερικάνικο περιοδικό The Nation. Όταν πρωτοδημοσίευτηκε στα ελληνικά όλα αυτά φάνταζαν ακραία και μακρινά. Όχι όμως και στην Ελλάδα του "πρωτογενούς πλεονάσματος"...

 

Α.Β.

 

Όταν η Σούζαν Κρόκετ οδήγησε την οχτάχρονη κόρη της Έιμι στο σχολικό λεωφορείο της τον περασμένο Σεπτέμβρη, βρέθηκε μπροστά σε μια έκπληξη. Το σχολικό στο οποίο έφτασε ήταν καλυμμένο με διαφημίσεις για Burger King, Wendy’s και άλλα επώνυμα προϊόντα. Λίγες βδομάδες αργότερα η Έιμι, που ήταν μαθήτρια της τρίτης τάξης, καθώς και τα τρία μεγαλύτερα παιδιά της Κρόκετ έφτασαν στο σπίτι κρατώντας στα χέρια τους δωρεάν καλύμματα βιβλίων και σχολικά προγράμματα με διαφημίσεις για τα Kellogg’s Pop-Tarts και ήρωες της Fox TV. Μετά το Νοέμβριο, ήρθαν τα νέα πως οι υπεύθυνοι των σχολείων της περιοχής πίεζαν για τη σύναψη ενός ετήσιου συμβολαίου που θα έδινε στηνCoca Cola το αποκλειστικό δικαίωμα να πουλάει τα προϊόντα της στα σχολεία της περιφέρειας. Αυτό ήταν το αποκορύφωμα για την Κρόκετ.

«Στα αλήθεια με εξοργίζει ότι το σχολείο διαφημίζει και προωθεί ενεργητικά ένα προϊόν το οποίο δεν είναι καλό για τα παιδιά», λέει η Κρόκετ, της οποίας το μεγαλύτερο παιδί αποφοίτησε την προηγούμενη χρονιά από κολέγιο στο Κολοράντο Σπρινγκς. «Τι θα ακολουθήσει; Θα απαιτείται από τα παιδιά να φοράνε Nike για να μπορούν να πάνε στο σχολείο;».

Αυτές τις μέρες πολλοί γονείς έχουν το ίδιο ερώτημα.

Σχεδόν κάθε μεγάλη επιχείρηση, καθώς αδημονεί να εξασφαλίσει ένα αιχμαλωτισμένο κοινό από νεαρούς καταναλωτές, χρηματοδοτεί κάποιου είδους σχολικό διαφημιστικό πρόγραμμα. Επίσης πολλές επιχειρήσεις χρηματοδοτούν μαθητικό εξοπλισμό με μάρκες και λογότυπα εταιρειών. Ένα 40% περίπου των σχολείων από κάθε γωνιά της χώρας ξεκινούν τη μέρα τους με ενημέρωση και διαφημίσεις που μεταδίδονται από το Channel One, το σχολικό ενημερωτικό τηλεοπτικό δίκτυο για έφηβους. Έχοντας ξεκινήσει το 1989 από τον αμφιλεγόμενο επιχειρηματία Κρις Γουίτλ, το Channel One είναι μάλλον το πιο γνωστό σχολικό διαφημιστικό πρόγραμμα, αλλά τα πλέον πρόσφατα παραδείγματα είναι ακόμα πιο ανησυχητικά:

• ένα βιβλίο ασκήσεων διδάσκει μαθηματικά στα παιδιά της τρίτης τάξης με το να μετράνε Tootsie Rolls,
• μια σειρά μαθημάτων για επιχειρήσεις διδάσκει την αξία της εργασίας δείχνοντας πώς διευθύνονται τα εστιατόρια Mac Donald’s,
• συμβόλαια πολλών εκατομμυρίων έχουν μετατρέψει ουσιαστικά κάποια σχολεία σε εμπορικούς πράκτορες της Coca Cola και της Pepsi.