Ένα διήγημα του Τσέχωφ…

..Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών.        Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.

- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα ‘χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου… Λοιπόν…

Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια* το μήνα…

- Για σαράντα.

- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες… Λοιπόν, έχεις δύο μήνεςεδώ…

- Δύο μήνες και πέντε μέρες…

- Δύο μήνες ακριβώς… Το ‘χω σημειώσει…

Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια.    Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές… δε δουλεύετε τις Κυριακές.    Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά.      Έπειτα  έχουμε τρεις γιορτές…

            Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.

Ταινίες με ήρωες άτομα με ειδικές ανάγκες.

Ξένες:

•           «Ο άνθρωπος της βροχής», (αυτισμός).
•         «Ένας υπέροχος άνθρωπος», (σχιζοφρένεια).
•          «Το αριστερό μου πόδι», (κινητική αναπηρία).
•          «Η όγδοη ημέρα», (σύνδρομο Down).
•           «The Forrest Cump», (νοητική υστέρηση).
•          «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού», (κώφωση).
•          «Άρωμα γυναίκας», (τύφλωση).
•          «Το όνομά μου είναι Σαμ», (νοητική υστέρηση).
•         «Ο σολίστας», (σχιζοφρένεια).
•       «Στη φωλιά του κούκου», (ψυχική διαταραχή).
•         «Ο μικρός σολίστας», (τύφλωση).
•          «Κάνε μια ευχή», (ανίατη μυασθένεια)
•            <Φιλαδέλφεια", (AIDS)
•     "Το χρώμα του παραδείσου", έξοχη Ιρανική ταινία (τύφλωση)
•     "Νυχτολούλουδα". Ένα πολύ καλό ντοκυμαντέρ-ταινία που στο μεγαλύτερο μέρος έχει γυριστεί στο ΚΕΑΤ.  Αναφέρεται στην καθημερινή ζωή ενός τυφλού παιδιού και τα προβλήματα  που αντιμετωπίζει, στην εκπαίδευσή του, στα όνειρα που κάνει.
•      "Το αριστερό μου πόδι". Κλασική ταινία η οποία είναι βασισμένη στο γνωστό βιβλίο του Κρίστι Μπράουν (εκδόσεις Λιβάνη).

Ελληνικές:

•  «Το καναρινί ποδήλατο», (μαθησιακές δυσκολίες).
•  «Το στίγμα», (βρεφοκτονία αμεα).
• «Το νυκτολούλουδο», (τύφλωση).
• «Η Μαρία της σιωπής», (κώφωση).
• "Ο φόβος" του Κ. Μανουσάκη (κώφωση)
• "Τα ξυπνήματα"
• "Οι άθικτοι"
• "Δαμάζοντας τα κύματα"
• "Με λένε Στέλιο"
• "Λόγια της σιωπής".   Μια ταινία της Λουκίας  Ρικάκη κι αναφέρεται στα άτομα με κώφωση
• "The sessions"

Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού (1982-2012): Τριάντα χρόνια ρύπανσης κι ανταρτοπόλεμου

 Γιώργος Μαυρογιώργος

Για μια ακόμη φορά, η εκπαίδευση βρίσκεται σε «ζώνη θυέλλης». Οι εκπαιδευτικοί, για μια ακόμη φορά βρίσκονται, αντιμέτωποι με μια καθεστωτική,συστηματική, ενορχηστρωμένη δυσφήμιση, καταγγελία, απαξίωση και «διωγμό». Φαίνεται πως οι εκπαιδευτικοί, κάθε φορά που επιχειρείται  συντηρητική ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης, και εκφράζουν τις αντιθέσεις  τους, πληρώνουν το τίμημα της αντίθεσής τους με την καταγγελία και τη δυσφήμιση ότι είναι εναντίον της αλλαγής και της προόδου και ότι υπερασπίζονται τη συντήρηση και τη στασιμότητα ενός αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος.  Δηλαδή, ένας  ανέξοδος ευφημισμός της «αλλαγής» συγκροτεί τη βάση της δυσφήμισής τους. Τη «φωτιά», αυτές τις μέρες, για μια ακόμη φορά, τη βάζει το λεγόμενο «νέο» σχέδιο ΠΔ για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού.

Eλλάς 1800 – Οπτικοακουστικό ιστορικό λεύκωμα (HD)

Αναρτήθηκε από τον/την visaltis στο Μαρτίου 4, 2013

(ΜΙΚΡΟ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 1800,ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΑΙ ΓΚΡΑΒΟΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.)

Ἦταν βαρὺ τὸ φορτίο τῶν αἰώνων καὶ δὲν ἀνάσαινε λεύτερα ἡ χώρα, νὰ ξαλαφρώσῃ. Πολύχρωμα λεφούσια σαΐτεψαν τὸ γένος καὶ θρονιάστηκαν σ’αὐτὴν τὴν Φωτεινὴ Χώρα ποὺ οἱ πρόγονοι ὀνόμασαν Ἑλλάδα.Καὶ καρπώθηκαν οἱ βάρβαροι τὴν μοῑρα τοῦ λαοῦ καὶ τοὺς καρποὺς τοῦ τόπου.

Τρύγησαν ἂγουρα κορμιὰ καὶ κλέψανε ἀνάσες…Ἦταν βαρὺ τὸ φορτίο τῶν αἰώνων· κάλυψε ἡ ἀχλὴ τὸ παρελθὸν καὶ τὸ σπαθὶ τὴν σκέψη· καὶ τὶς λευκὲς κολῶνες… τὶς κάλυψε ἡ ἀγράμπελη…

Οι μνήμες έρχονται σαν γέρικα φτερά, χτυπώντας, παλεύοντας να κρατηθούν ψηλά στον στρόβιλο του χρόνου. Πέταξε προς τη λάμψη του πρωινού ήλιου και τη μυρωδιά του θυμαριού, στις πλαγιές με τα σπασμένα μάρμαρα.(Χλόη)

ΣΤΙΧΟΙ-ΛΟΓΙΑ:Χλόη
ΜΟΥΣΙΚΗ:Παντ.Παυλίδης
ΑΦΗΓΗΣΗ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ:Στέλλα Τ.
ΙΔΕΑ-ΕΡΕΥΝΑ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ:Βισάλτης
ΔΙΑΡΚΕΙΑ:18:00
“ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ” 2013“

©ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ/visaltis.net

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ Ως3- ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Oι άνθρωποι που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο

Μάνος Χατζιδάκις

Μελίνα Μερκούρη

Μάνος Λοϊζος

Μίκης Θεοδωράκης

Νίκος Καββαδίας

Γιάννης Ρίτσος

Γιώργος Σεφέρης

Τσε Γκεβάρα

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι

Νίκος Μπελογιάννης

Άγγελος Σικελιανός

Άρης Βελουχιώτης

Πάμπλο Νερούδα

Ανδρέας Εμπειρίκος

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Παύλος Σιδηρόπουλος

Χάρολντ Πίντερ

Μανώλης Αναγνωστάκης

Βλαντίμιρ Λένιν

Μαρία Δημητριάδη

Οδυσσέας Ελύτης

Κώστας Βάρναλης

Κάρολος Κουν

Κώστας Καρυωτάκης

Βασίλης Τσιτσάνης

Νίκος Παπάζογλου

Τζον Λένον

Πάτι Σμιθ

Γεώργιος Καραϊσκάκης

Νίκος Καζαντζάκης

Νίκος Ξυλούρης

Μάνος Ξυδούς

Στρατής Τσίρκας

Φερνάντο Πεσσόα

Νικόλας Άσιμος

Τσαρλς Μπουκόφσκι

Κατερίνα Γώγου

Ειδικά αφιερώματα

Λίνα Νικολακοπούλου

Σταμάτης Κραουνάκης

Κική Δημουλά

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Διονύσης Τσακνής

Νίκος Εγγονόπουλος

Δημήτρης Χορν

Κωνσταντίνος Καβάφης

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Θάνος Μικρούτσικος

Αλέξης Μινωτής

Μίμης Πλέσσας

Χάρις Αλεξίου

Δήμητρα Γαλάνη

Θανάσης Βέγγος

Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Σταύρος Ξαρχάκος

Νίκος Γκάτσος

Μάρκος Βαμβακάρης

Γιάννης Τσαρούχης

Κατίνα Παξινού

Μιχάλης Καραγάτσης

Διονύσης Σαββόπουλος

Ελένη Καραϊνδρου

Άντριου Λόιντ Γουέμπερ

Πέδρο Αλμοδόβαρ

Άγαμοι Θύται

Σπείρα Σπείρα

Αγκάθα Κρίστι

Σαλβαντόρ Νταλί

Τζον Μάλκοβιτς

Αντζελίνα Τζολί

Νίνο Ρότα

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Αφιερώματα Oι άνθρωποι που ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Αφιερώματα

Μ

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟY ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟY

Επιμέλεια: Νατάσα Ξαρχάκου
Κείμενα: Ανδρέας Εμπειρίκος, Νίκος Δασκαλοθανάσης, Μιχάλης Χρυσανθόπουλος, Ευθυμίας Γεωργιάδου-Κουντουρά, Ρένας Ζαμάρου, Άρη Μαραγκόπουλου, Ευγένιου Ματθιόπουλου, Νίκης Λοϊζίδη, Ανδρέα Μπελεζίνη, Έλλης Φιλοκύπρου, Θανάση Χατζόπουλου
Φωτογραφίες: Aρχείο Eθνικού Kέντρου Bιβλίου και αρχείο Ως3

Αφιέρωμα	Βιογραφικό	Video

Ο Νίκος Εγγονόπουλος
Του Ανδρέα Εμπειρίκου

Δεν θα μιλήσω χρησιμοποιών όρους της τεχνοκριτικής, διότι δεν είμαι κριτικός, ούτε τρέφω συμπάθειες για την κριτική. Δεν θα μιλήσω ως αισθητικός, διότι η αισθητική είναι αντιποιητική, και, εκπορευομένη από τα εκλογικευτικά στοιχεία της διανοίας, αντι να οξύνη, ουσιαστικώς, αμβλύνει τις αισθήσεις. Δε θα μιλήσω ως φιλόσοφος ή κοινωνιολόγος, όπως είναι της μόδας να κάμνουν σήμερα άνθρωποι τελείως άσχετοι με αυτές τις ειδικευμένες επιστήμες, διότι η φιλοσοφία και η κοινωνιολογία όπως και η πολιτική είναι άσχετες με την ποίηση και τη ζωγραφική, όταν δεν είναι η ίδια η διενέργειά των πράξις ποιητική. Θα μιλήσω μόνον ως θαυμαστής του Νικολάου Εγγονοπούλου, του μεγάλου ημών ποιητού και ζωγράφου, για να του πλέξω το εγκώμιον και για να του ανταποδώσω με προβολές συναισθηματικής υφής τις βαθύτατα συγκλονιστικές συγκινήσεις που μας δίδει πάντοτε η ποίησίς του. Κοιτάξτε τον.
Νικόλαε Εγγονόπουλε, βράχε τραχύτατε του Ελμπασάν, και πράσινη απαλή δαντέλλα του Βοσπόρου, σε χαιρετώ αλβανιστί, με το δεξί μου χέρι εμπρός εις την καρδιά, και τη θερμή παλάμη μου απλωμένη παράλληλα στο οιονδήποτε χώμα που πατώ...

Χάρολντ Πίντερ Ο ασυμβίβαστος

Αφιέρωμα	Μετάδοση θεατρικής παράστασης	Βιογραφικό	Video

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΝΙΚΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ
ΚΕΙΜΕΝA: ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΖΩΗ ΠΟΛΙΤΗ 
ΗΧΗΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ: METAΔΟΣΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ - (Ένας Ασήμαντος Πόνος του Πίντερ) 
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΗΣ ΔΟΥΚΑΣ

"Δεν υπάρχει απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα στο πραγματικό και στο μη πραγματικό ούτε ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα.  ΄Ενα πράγμα δεν είναι κατ΄ ανάγκην είτε αληθινό είτε ψεύτικο. Μπορεί να είναι ταυτόχρονα αληθινό και ψεύτικο..."

Μετάδοση θεατρικής παράστασης

Ηχητικό Ντοκουμέντο Θεατρική παράσταση: Ένας ασήμαντος πόνος του Χάρολντ Πίντερ  Ακούστε... Διάρκεια: 58:38 - (6.777KB)

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ

Ηχητικό Ντοκουμέντο Ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει: Tη Ρωμιοσύνη  Ακούστε... Διάρκεια: 37:02 - (6.430KB)

Eπιμέλεια: Νατάσσα Ξαρχάκου

Κείμενα: Μίκης Θεοδωράκης, Θάνος Μικρούτσικος, Μάρω Δούκα, Τίτος Πατρίκιος, Γιώργος Χρονάς, Παντελής Μπουκάλας, Αναστάσης Βιστωνίτης, Άρης Δούκας, Γιώργος Νικολαϊδης
Φωτογραφίες: Αρχείο Ως3
Ηχητικά ντοκουμέντα: O Γιάννης Ρίτσος διαβάζει:

Μήτσου Αλεξανδρόπουλου – Νύχτα των Θεοφανείων

Μαρτίου 3, 2013 από seisaxthiablog

 

Αντιστασιακή λογοτεχνία προς άντληση διδαγμάτων…

ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

Νύχτα των Θεοφανείων. Οι δρόμοι είχαν ερημώσει από νωρίς. Όλη τη μέρα ψιλόβρεχε και η ατμόσφαιρα ήταν φορτωμένη υγρασία.

Ήταν και σκοτάδι. Στο καφενείο του Γιώργη έσβησε το τελευταίο φως. Βγήκαν δύο, στάθηκαν λιγάκι στο πεζοδρόμιο, ύστερα πέρασαν την Ακαδημίας και ανηφόρισαν σε κάποια πάροδο. Στο βάθος του δρόμου ακούστηκε ένα ακορντεόν. Μέσα στη σιωπή ο γνώριμος σκοπός δεν κρατούσε τίποτα από τις παλιές ρομαντικές συγκινήσεις. Ήρθε βαρύς, σαν υπόκρουση σε κάποια καταθλιπτική ιστορία. Το όργανο κράτησε κάμποσο τα ακομπανιαμέντα και ύστερα άρχισε η τετραφωνία. Τράβηξε  πρώτος την κορώνα του ο τενόρος:

― Κελαϊδήστε!

Ακολούθησαν κι οι άλλοι:

― Ωραία μου, πουλάκια, κελαϊδήστε…

Όλα ήταν στη θέση τους: οι τενόροι, τα σεκόντα, τα βαρύτονα και οι μπασαδούρες. Δεν έλειπαν και οι γυναικείες φωνές.

― Αυτοί είναι! Είπε ο ένας από τους δύο. Και πού το διαλέξαν οι διαβόλοι το τραγούδι; Πόσοι να ’ναι;

― Ολόκληρη ορχήστρα πνευστών και εγχόρδων.

― Σε μια ώρα υπολογίζω να τελειώνουμε!…

― Ο δρόμος είναι μικρός. Από την εκκλησία και κάτω θα είναι άλλο συνεργείο.

Είμαστε λίγοι και μας έχουν ζώσει!

«Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας.

Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς.»

«Ήλιος ο πρώτος», Οδυσσέας Ελύτης

Του Αντώνη Λαμπίδη, Πρόεδρο Δ.Σ. Συλλόγου Κωνσταντινουπολιτών

Διαβάζοντας το πεζογράφημα «Τα ίχνη της πυρκαγιάς» του Γιώργου Ιωάννου, αυτού του σεμνού στοχαστή που έφυγε τόσο πρόωρα από κοντά μας, η ματιά μου καρφώθηκε σε μια φράση: «Είμαστε λίγοι και μας έχουν ζώσει !»Ήταν  η φωνή ενός ιεροκήρυκα και το στηθοκόπημα που έκαμνε μια Κυριακή πάνω στον άμβωνα της Αχειροποιήτου. «Είμαστε λίγοι και μας έχουν ζώσει!», κραύγαζε κατακόκκινος. Τι πράγμα είμαστε αυτοί οι λίγοι και ποιοί μας έχουν ζώσει, δεν διευκρίνιζε. Το ΄λεγε όμως και το ξανάλεγε με τέτοιο πάθος, ώστε ο κατάμεστος ναός πήρε σε λίγο να συγκλονίζεται…  συνεχίζει χωρίς να δίνει απάντηση ο συγγραφέας¹.

Γρηγόρης Αυξεντίου. Ο ήρωας του Ελληνισμού , ο Άγιος των ελεύθερων ανθρώπων.

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαρτίου 3, 2013

Σαν σήμερα μαρτύρησε ενάντια στο “Βρετανικό δίκαιο” που οι σύγχρονοι εφιάλτες το έφεραν από την πίσω πόρτα. Το Πρότυπο που πασχίζουν να θάψουν από την συλλογική μας μνήμη οι σύγχρονοι εξουσιαστές και οι αρμοί τους.

«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».

Γρηγόρης Αυξεντίου.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λευκωσία και την Αμμόχωστο, στις 22 Φεβρουαρίου του 1928. Από τη φύση του ήταν παράτολμος και ατίθασος, ενώ είχε γαλουχηθεί με εθνικά και θρησκευτικά ιδεώδη.
Οι γονείς του, Πιερής και Αντωνού, ήταν εύποροι αγρότες. Είχε και μια αδερφή, την Χρυσταλλού Αυξεντίου-Σουρουλλά

Ο Γρηγόρης μετά το δημοτικό σχολείο του χωριού του φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και ακολούθως έφυγε για την Ελλάδα με σκοπό να γίνει στρατιωτικός. Για να σπουδάσει, πήρε πρώτα την ελληνική υπηκοότητα και ξεγράφτηκε ουσιαστικά από την τότε αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε φιλολογία σκοπεύοντας να παρακολουθήσει αργότερα τη Φιλοσοφική. Το 1949 απέτυχε στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων και γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού και έλαβε κατάρτιση ανθυπολοχαγού. Εκεί αφού αποφοίτησε, έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον 1° λόχο του 613ου τάγματος πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα και αλλού, απ” όπου και έστελνε φλογερά πατριωτικά γράμματα στους δικούς του, αναφέροντας ότι εκεί αισθανόταν περήφανος γιατί έκανε το καθήκον του προς την πατρίδα.

Η αξιολόγηση ως γοητεία και ως εφιάλτης: Οι αναδυόμενοι οίκοι αξιολόγησης στην εκπαίδευση

Μαυρογιώργος Γιώργος *, Αγγελακοπούλου Φωτεινή , Ιωάννου Κ. Μαρία, Σιάηλου Θεοδώρα**



Την άνοιξη του 2012 είχαμε δημοσιεύσει στην ΑΛΦΑΒΗΤΑ το κείμενο που παραθέτουμε στη συνέχεια και το οποίο είχε συνταχθεί σε συνεργασία με μεταπτυχιακές μου φοιτήτριες στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Λόγοι που έχουν να κάνουν με μια δικαστική περιπέτεια στην οποία με έχουν εμπλέξει για ένα κείμενό μου, με οδήγησαν στο να «κατεβάσω» όλα μου τα κείμενα που κατά καιρούς είχα δώσει στη φιλόξενη ιστοσελίδα, σε ένδειξη μιας σιωπηλής διαμαρτυρίας για τη συγκεκριμένη δίωξη.

Σήμερα (2.3.2013), ενημερώνομαι ότι «Το Υπουργείο Παιδείας, παράλληλα με την σύνταξη του Προεδρικού Διατάγματος για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και του εκπαιδευτικού έργου που αναμένεται να ανακοινωθεί τις επόμενες ημέρες» σπεύδει να ολοκληρώσει την άκρως συντηρητική του επίθεσή στη δημόσια εκπαίδευση. Με μια επείγουσα τροπολογία που έχει κατατεθεί στη Βουλή (των Ελλήνων;), «συνιστάται ανεξάρτητη (sic) διοικητική αρχή με την επωνυμία «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση». Πρόκειται για την «αδελφή» της άλλης ανεξάρτητης διοικητικής αρχής που φέρει την επωνυμία «Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση» (Α.ΔΙ.Π.) ιδρύθηκε με το Νόμο 3374/2005. Επειδή είναι δύσκολο να ανταποκριθεί επαρκώς, κάποιος, στον ιδιότυπο «ανταρτοπόλεμο» των αιφνιδιασμών και των αποσπασματικών μέτρων του Υπουργείου Παιδείας, σκέφτηκα πως μπορώ να κρεμάσω το κείμενο αυτό ως μια πρώτη αντίδραση σε αυτόν τον αιφνιδιασμό. Η τροπολογία είναι ήδη αναρτημένη στην ιστοσελίδα που μας φιλοξενεί.

H πανάρχαια “μαγική”πινακίδα στην Ίκλαινα της Μεσσηνίας

Αναρτήθηκε από τον/την visaltis στο Φεβρουαρίου 28, 2013

Πήλινη πινακίδα που βρέθηκε στην Ελλάδα φέρει το παλαιότερο αναγνώσιμο (*) κείμενο στην Ευρώπη. Θεωρούμενη ως “μαγική ή μυστηριώδης” στην εποχή της, η γραφή στην πινακίδα αυτή επιβίωσε μόνο και μόνο επειδή πήρε φωτιά ένας σωρός σκουπίδια περίπου 3.500 χρόνια πριν, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Η πινακίδα, η οποία ανακαλύφθηκε σε έναν ελαιώνα στην περιοχή που τώρα βρίσκεται το χωριό Ίκλαινα, δημιουργήθηκε από μυκηναίο γραφέα που μιλούσε την ελληνική γλώσσα, μεταξύ του 1450 και 1350 π.Χ., σύμφωνα με τους αρχαιολόγους. Οι Μυκηναίοι, οι οποίοι έγιναν θρύλος εν μέρει από την Ιλιάδα του Ομήρου, κυριάρχησαν μεγάλο μέρος της Ελλάδας από το 1600 έως το 1100 π.Χ.

Μέχρι σήμερα, οι ανασκαφές στην Ίκλαινα έφεραν στο φως ένα πρώιμο μυκηναϊκό ανάκτορο, με γιγάντιους αναλημματικούς τοίχους, τοιχογραφίες, καθώς και ένα εκπληκτικά προηγμένο αποχετευτικό σύστημα, σύμφωνα με τον διευθύνοντα των ανασκαφών, Μιχάλη Κοσμόπουλο καθηγητή αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο St.Louis του Μιζούρι. Ωστόσο, η πινακίδα που βρέθηκε το περασμένο καλοκαίρι, αποτελεί τη μεγαλύτερη έκπληξη του πολυετούς προγράμματος, είπε ο κ. Κοσμόπουλος και συνέχισε: