Μία εκπληκτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη πριν 70 χρόνια

Μαρτίου 25, 2013 από seisaxthiablog

Η διαδήλωση για την 25η Μαρτίου 1943 κάτω από τη μπότα των κατακτητών

 

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Εβδομήντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη εκδήλωση που συνέβη στη Θεσσαλονίκη στα χρόνια της γερμανικής φασιστικής κατοχής: Τη μαχητική  διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, στις 25 Μαρτίου 1943, χιλιάδων φοιτητών και άλλων νέων, κάτω από τα έκπληκτα βλέμματα των πάνοπλων Γερμανών στρατιωτών και δίπλα στις ερπύστριες των τανκς του Γ΄ Ράϊχ.

Ήταν μία εκδήλωση που απέβλεπε στον γιορτασμό της εθνικής επετείου, στην τόνωση του φρονήματος των υπόδουλων Θεσσαλονικέων αλλά και στην υπόμνηση προς τους κατακτητές ότι δεν θα περάσουν χωρίς αντίσταση τα εξοντωτικά τους μέτρα.

Η διαδήλωση, που είχε οργανωθεί από το ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης, προετοιμάστηκε από τους επικεφαλής της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν, εκτός του γραμματέα της Άνθιμου Χατζηανθίμου και φοιτητές που θα γίνουν ευρύτατα γνωστοί αργότερα, όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Γιώργος Καφταντζής, ο Πάνος Θασίτης, ο Θανάσης Γιαννούσης  και πολλοί άλλοι.

Μολών λαβέ, Ιμπραήμ, μακαρονά…

Του Χρήστου Κάτσικα

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 25^ηςΜΑΡΤΙΟΥ

Τα τελευταία χρόνια η ιστορική παιδεία της νέας γενιάς, βρίσκεται στο «στόχαστρο» της δημοσιότητας με διάφορες αφορμές.

Άλλοτε εξαιτίας της τεράστιας αποτυχίας στις πανελλήνιες εξετάσεις όπου στην Ιστορία της Γ΄ Λυκείου βαθμολογούνται κάτω από τη βάση το 50% των μαθητών.

Άλλοτε εξαιτίας των…μαργαριταριών που αλιεύονται κάθε χρόνο από τα γραπτά των μαθητών στο μάθημα της ιστορίας από διάφορους ερανιστές και παρουσιάζοναι προς τέρψιν -ή, κατ’ ελπίδα, προς προβληματισμό- του αναγνωστικού κοινού.

Άλλοτε τέτοιες ημέρες που γιορτάζουμε κάποια εθνική επέτειο.  Ιδιαίτερα με αφορμή τις …απίθανες απαντήσεις των μαθητών. Oι σχολιαστές, κυρίως των ηλεκτρονικών MME, εκμεταλλεύονται δεόντως τα «μαργαριτάρια» των μαθητών και βρίσκουν ευκαιρία να ξεσκονίσουν τα ρεφρέν τους για τις «ευθύνες των εκπαιδευτικών» και την «αμορφωσιά των σημερινών μαθητών» ενώ «πετροβολούν» γενικώς και αδιακρίτως το σχολείο και τα ζωντανά του στοιχεία ως αστοιχείωτα, κρύβοντας επιμελώς και υποκριτικά την επίδραση που προκαλούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών τα δικά τους «τηλεοπτικά σκουπίδια». Γιατί είναι αλήθεια ότι το σφυροκόπημα των παιδιών από την τηλεόραση αρχίζει πολύ νωρίς και αυτά που φτάνουν σήμερα στο σχολείο είναι συχνά «μπουκωμένα» από τη μικρή οθόνη, ήδη από την τρυφερότερη ηλικία τους. Ενα νέο ανθρωπολογικό δεδομένο είναι ότι συχνά, πριν μιλήσουν, στέκονται μπροστά στην οθόνη. Στο σχολείο συναντάμε ήδη αυτά τα «παιδιά της τηλεόρασης». Κατανοούμε λοιπόν γιατί πολλοί καθηγητές οδηγούνται στο πικρό συμπέρασμα ότι τα άτομα που έχουν μπροστά τους «δεν είναι πια μαθητές», «δεν ακούνε πια

1922

ΕΠΤΑ ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟ 1821

• 
  
  
  • 
    
    
    

    
    

    ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ
    
    

    
    

    

    Ο Παπαφλέσσας

     
    Η Εξοδος του Μεσολογγίου

    
    

     
    Από το 1453 μέχρι σήμερα ο αγώνας για ελευθερία

    
    

    
    
    
    

    • ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ-1971

    Περισσότερα Άρθρα...

    
    

    1. ΖΑΛΟΓΓΟ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ 1959
    2. ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ- 1972
    3. Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ - 1974
    Σελίδα 1 από 2

Εκπαίδευση χωρίς Παιδεία .Αυτό θέλουμε;

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαρτίου 24, 2013

Του Δ.Τσιριγώτη

Η παιδεία είναι η διαδικασία κτισίματος μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας .Αυτό σημαίνει μια ολιστική ωριμότητα που δεν είναι μόνο γνωστική αλλά και πνευματική ,συναισθηματική και συμπεριφοριστική. Σκοπός της παιδείας είναι να αποκτήσει το άτομο υπαρξιακή γνώση . Η εκπαίδευση είναι ο τρόπος απόκτησης γνώσης περιορισμένου εύρους και βάθους που εκφράζεται ,ως επί το πλείστον, με τα εκπαιδευτικά προγράμματα. Στην Ελλάδα υπάρχει μια διαρκής σύγχυση των δυο εννοιών. Η παιδεία ταυτίζεται με την εκπαίδευση ενώ, ειδικά στην εποχή μας ,δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι οι δύο έννοιες είναι περισσότερο αντίπαλες παρά σύμμαχοι. Κανονικά ,θα έπρεπε, η εκπαίδευση να είναι ο πιο έμπιστος και ικανός βοηθός της παιδείας. Σήμερα όμως φαίνεται ότι η εκπαίδευση προσπαθεί να γίνει το απόλυτο αφεντικό ,προσπαθεί να είναι αυθύπαρκτη και σχεδόν ,έχει εκτοπίσει τη παιδεία από το προσκήνιο. Ποιος θα περίμενε λοιπόν ότι η παιδεία και η 
εκπαίδευση θα μπορούσαν να βρεθούν αντίπαλες στην ίδια διελκυστίνδα; Παρακάτω να προσπαθήσω να αποσαφηνίσω τις διαφορές μεταξύ των δύο εννοιών .Εδώ να τονίσω ότι ως εκπαιδευτικός είμαι υπέρμαχος της εκπαίδευσης .Εκείνης της εκπαίδευσης όμως που δεν είναι αυτοσκοπός αλλά σεμνός υπηρέτης της παιδείας .

Οι λεηλασίες αρχαιοτήτων κατά την Τουρκοκρατία και την Επανάσταση του 1821

Αναρτήθηκε από τον/την visaltis στο Μαρτίου 24, 2013

Απόσπασμα από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου, Η λεηλασία και καταστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων

«Το τραγικότερο θύμα των πολέμων και των κάθε λογής επιδρομών υπήρξαν τα κλασσικά μνημεία και έργα τέχνης και κυρίως η Ακρόπολη. Στον τρίτο αιώνα μ.χ., κατά την εισβολή των Γότθων και Ερούλων (το 267) στην Ελλάδα, αφανίσθηκαν πολλά αρχαία κτίρια και καλλιτεχνήματα. Οι Ερούλοι, γερμανικό φύλο, κατά τη διάβαση του Αιγαίου, κατέστρεψαν το Ηραίο της Σάμου. Λεηλάτησαν την Αθήνα, την Κόρινθο και την Ολυμπία. (Renate Tolle, Die antike Stadt Samos, Mainz 1969, 6. Από αυτή την επιδρομή άρχισε ο αφανισμός των μνημείων της Ολυμπίας. Για να αντιμετωπισθούν οι εισβολείς υψώθηκε τείχος μεταξύ του ναού του Διός και της νότιας στοάς.

Ως οικοδομικό υλικό χρησιμοποιήθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη άλλων μνημείων.) Το 395 οι Βησιγότθοι του Αλάριχου κατέστρεψαν το τείχος του ιερού της Ελευσίνας. Το 473 θα αφανισθούν πολλά μνημεία κατά την εισβολή των Οστρογότθων στη Μακεδονία. Οι βάρβαροι, ωστόσο, δεν κατόρθωσαν να καταλάβουν την Ακρόπολη Αθηνών. Οι αρχιτεκτονικοί θησαυροί της θα παραμείνουν ανέπαφοι σχεδόν ως την πτώση του Βυζαντίου. Το 1458, πέντε χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, η φραγκοκρατούμενη Ακρόπολη πολιορκείται επί μια διετία από δυνάμεις του Ομάρ Πασά. Και κατά τον Γερμανό ιστορικό Γρηγορόβιο «υπέστη άπαντα τα δεινά της υπό των βαρβάρων κατακτήσεως επειδή η καρτερική άμυνα εξήγειρε την μανίαν των γενιτσάρων». 

Ο Παρθενών, το θαυμαστότερο αρχαίο μνημείο, θα παραμείνει ακέραιο επί 21 περίπου αιώνες. Αλλά στις 26 Σεπτεμβρίου 1687, κατά την πολιορκία των οχυρωμένων στην Ακρόπολη Τούρκων από τους μισθοφόρους των Βενετών – με αρχιστράτηγο τον Μοροζίνι – βλήμα πυροβόλου διατρυπά τη στέγη του ναού όπου είχαν εναποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών. Ο ναός καταρρέει.

Μηχανικοί του στρατού είχαν διανοίξει υπονόμους για την ανατίναξη του βράχου και την ισοπέδωση των τειχών και των μνημείων. Τη λύση όμως έδωσε το κανόνι. Προηγουμένως είχε ανατιναχθεί ένα τμήμα των Προπυλαίων όπου επίσης υπήρχε αποθήκη πυρίτιδος. Δεν ήταν τυχαία η καταστροφή του Παρθενώνος. Ένας Τούρκος λιποτάκτης έδωσε στον Μοροζίνι την πληροφορία ότι ο ναός ήταν κατάμεστος από εκρηκτικές ύλες. Προτίμησαν οι Οθωμανοί αυτόν τον χώρο για τα πυρομαχικά γιατί, όπως γράφει ο μισθοφόρος Γερμανός αξιωματικός Sobjevolski, πίστευαν ότι οι Ευρωπαίοι πολιορκητές θα απέφευγαν «από σεβασμό» να πλήξουν το αρχαίο μνημείο. Ακριβώς γι’ αυτό οι Τούρκοι αξιωματούχοι είχαν καταφύγει στον ναό για προστασία και ασφάλεια.

Αμέσως μετά την έκρηξη κατέρρευσαν, μαζί με τη στέγη, έξι κίονες της νότιας πλευράς, οχτώ της βόρειας ενώ στην ανατολική απέμεινε μόνο ένας. Κατέπεσαν επίσης τα τρία πέμπτα των αναγλύφων της ζωφόρου. Οι κίονες παρέσυραν τα επιστύλια, τις μετόπες και τα τρίγλυφα. Ξέσπασε και πυρκαγιά που κράτησε 24 ώρες και ολοκλήρωσε την καταστροφή.

25Η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

Αναρτήθηκε από τον/την filologos10 στο Μαρτίου 24, 2013

γραφει ο αρισταρχος

Σήμερα είναι 23 Μαρτίου. Σε δύο ημέρες θα γιορτάσουμε την ανάμνηση της έναρξης  του αγώνα μας για την πολυπόθητη ανεξαρτησία της πατρίδας μας. Ακριβώς 368 χρόνια κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία. Μια Ελλάδα που ανάσανε κρυφά, πολλαπλασιάζονταν κρυφά, μορφώνονταν κρυφά, οπλίζονταν με το σαράκι της λευτεριάς κρυφά. Έφτασε εκείνη η πολυπόθητη μέρα και φούσκωσαν τα στήθια με ενθουσιασμό. Φόρεσαν τις καθαρές φουστανέλες και τα περιποιημένα τσαρούχια, στράβωσαν το κόκκινό τους φέσι κι έβαλαν τα κουμπούρια τους στο σελάχι. Ύστερα πήραν της μάνας και του πατέρα την ευχή για να καταλήξουν μπροστά στα πετραχήλια της ορθοδοξίας να πάρουν την ευλογία της για την καλή έκβαση του αγώνα που άρχιζε σε όλο το Ελληνικό βιλαέτι.

Ένας αγώνας άνισος που τον άντρωνε η δύναμη και η δίψα της ψυχής για ελευθερία. Και τα διαζευκτικά δεν ήταν πολλά. Ένα “ταν ή επί τας” μεταφρασμένο στην πραγματικότητα του 1821. “Ζωή ή θάνατος”. Περιθώριο για κάτι άλλο δεν υπήρχε. Αυτή ήταν η γνώριμη Ελληνική λεβεντιά ζωντανεμένη από αμέτρητα παλικάρια όσα και οι Έλληνες. Όλοι ήρωες αθάνατοι. Για μια ιδέα, την ελευθερία.

Αυτή που οι συνεχιστές τους διεκδίκησαν στα οχυρά του Ρούπελ, της Πίνδου, τηςΚρήτης. Αυτή που κάποιοι ιστορικοί υπόλογοι παραχώρησαν χωρίς άνοιγμα μύτης σε Γερμανούς επίτροπους.

Έχουμε τύμβους, επιγραφές , αγάλματα, σύμβολα για να μας θυμίζουν πως γι αυτό που απολαμβάνουμε κάποιοι θυσιάστηκαν.  Και δεν είναι τόσο απλό για να το ξεπουλάμε. Ένα από τα εθνικά μας σύμβολα και η σημαία. Είναι από τα πιο ισχυρά σύμβολα και φυσικά όχι ένα κομμάτι πανί που το πάει ο αέρας εδώ κι εκεί.

Δεν είμαι εθνικιστής ούτε και μ’ αρέσει η λέξη. Αγαπώ όμως φανατικά την πατρίδα μου και όλα όσα την κοσμούν και την πρεσβεύουν. Δεν μ’ αρέσει να την λοιδορούν και πολύ περισσότερο να την ευτελίζουν. Αλλά θέλω να θυμίσω σε όλους αυτούς που τόσο εύκολα ξεχνούν πως…

Εδώ είναι Ελλάδα. Την Δευτέρα εορτάζουμε την μεγαλύτερη Εθνική γιορτή μας, και το θυμίζουμε αυτό σε όλους με ένδειξη τιμής και σεβασμού σ’ αυτούς που θυσιάστηκαν, με μια απλή ανάρτηση του συμβόλου μας. Της σημαίας μας.  Το πρωί με απογοήτευση παρατηρούσα μια αναλογία αποκαρδιωτική. Στα εκατό σπίτια, είχαν δεν είχαν σημαία τα πέντε!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΦΥΗ ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΟ 98% ΑΛΛΑ ΟΣΟ "ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΙ" Η ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΤΟΥΣ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ 50%!!!

 

Το εκπαιδευτικό σύστημα "σκοτώνει" την ευφυία των παιδιών! Δείτε το βίντεο που ακολουθεί όπου προτείνεται ένα άλλο εκπαιδευτικό πρότυπο...




Τα παιδιά μας σίγουρα βρίσκονται σε καθεστώς ομηρείας. Ιδιαίτερα εδώ που δρά το (αντι)Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Soros και με τα άθλια βιβλία του μας αναγκάζει να δαπανούμε πολλές ώρες για να απεμπλέξουμε τα παιδιά από τα αποπροσανατολιστικά μηνύματα που λαμβάνουν από την "συγχρονη"εκπαίδευση!
Χρειάζεται αγώνας και εγρήγορση...

Η γυναίκα της Βιάννου

Μαρτίου 21, 2013 από seisaxthiablog

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης (21 Μαρτίου): “Η γυναίκα της Βιάννου”,

του Νίκου Γεωργαντώνη, από αληθινή μαρτυρία γυναίκας.

Για μία τέχνη ζωντανή, επαναστατική, άξια της κληρονομιάς που φέρουμε ως λαός…

Ο πατέρας μου έφυγε για το πόλεμο και δεν τον ξαναείδαμε ποτέ…

Μόνο ένα γράμμα μας έστειλε που έλεγε στην μάνα μου ότι μας αγαπούσε

κι έλεγε νά ‘χουμε θάρρος.

Τότε ήμουν οχτώ χρονών… Αλλά θυμάμαι ακόμη τη μάνα μου να σηκώνει

τα μανίκια της και να δουλεύει δίχως να διαμαρτύρεται…

Εκείνη πήγαινε στο χωράφι, το όργωνε, το έσπερνε, εκείνη μάζευε τους κόπους

της…

Μόνη.

Σκιές εκ φωτός

Μαρτίου 21, 2013 από seisaxthiablog

Ουδεμία σχέση με την εθνική επέτειο της Επανάστασης του 1821 έχει ο φασισμός.

Η Επανάσταση του 1821 θανάτωσε πρωθύστερα κάθε μορφήφασισμού.

Τι σχέση με τον εθνικοαπελευθερωτικό και ταξικόν αγώνα του 1821 μπορούν να έχουν οι επίγονοι των ταγματασφαλιτών που συνεργάσθηκαν με τους ναζί και των δωσιλόγων;

Τηρουμένων των αναλογιών, οι δωσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες της κατοχής την εποχή των Οθωμανών θα ήταν γενίτσαροι ή προσκυνημένοι.

Τι σχέση μπορούν να ’χουν με το «αθάνατο κρασί του ’21» οι λαδέμπορες της κατοχής και οι σταυρωτήδες του λαού τότε, του ξένου καιτου ικέτη σήμερα;

Αυτή είναι η συγκλονιστική ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη για την Κύπρο

Ο Νομπελίστας ποιητής, σε αυτή την ξεχασμένη ομιλία, αναφέρεται στην εμπειρία του από τους 5 μήνες που έζησε στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1970 αποδίδοντας μοναδικά την ιστορία και την παλλόμενη ταυτότητά της. Μιλάει και για τον Μακάριο, ενώ σημειώνει: «Αλλά αυτό είναι το θαύμα. Να δυναμώνεις και να αντρειεύεσαι τότε ακριβώς που κινδυνεύεις να χάσεις αυτά που αγαπάς, όμως να ξέρεις πως είναι δικά σου, κατάδικά σου. Και να τους δίνεις την χροιά του ακατάλυτου και του αιώνιου...»

Αναλυτικά η ομιλία -που αυτές τις κρίσιμες και πάλι στιγμές όπου τίθενται και θέματα ταυτότητας και συνέχειας διαβάζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον- έχει ως εξής:

«Με έχουν ονομάσει, κατά καιρούς, ποιητή της θάλασσας, ποιητή των νησιών και του ήλιου. Και ώς ένα σημείο είμαι. Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Δεν είμαι μόνο αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς, όταν ακούει τέτοιους χαρακτηρισμούς και νομίζει ότι έχει να κάνει με εντυπώσεις και περιγραφές, με μια απλή φυσιολατρεία. Τα φυσικά στοιχεία έχουν μια δεύτερη και μια τρίτη σημασία, όπου η γλώσσα και η ιστορική μνήμη εμπλέκονται και δημιουργούν μια άλλη πραγματικότητα, για τις καθημερινές μας στιγμές ασύλληπτη. Αποτελούν, θα έλεγα, στην κλίμακα του πνεύματος, ένα αλφάβητο που με την κατάλληλη χρήση του, εξαιρετικά δύσκολη –πρέπει να το πω και αυτό αμέσως–, ξεκλειδώνει τα μυστικά και αποδίδει το μυστήριο που μας περιβάλλει, το κάνει προσιτό στην ψυχή μας. Και η ψυχή μας είναι μεγάλη υπόθεση. Η ατομική μας ψυχή και η ομαδική. Γιατί υπάρχει και η ομαδική ψυχή, που αντιπροσωπεύει κάθε λαό στο σύνολό του και στην ιδιοτυπία του. Απ' αυτή την άποψη ήθελα να πω λίγα πράγματα, και αν μίλησα στην αρχή για τον εαυτό μου –πράγμα που δεν το συνηθίζω– το έκανα για να φτάσω ακριβώς εκεί.

Πώς παρουσιάζεται η Eλληνική Eπανάσταση του (1821) στα Τουρκικά σχολικά βιβλία

Αναρτήθηκε από τον/την defactogr στο Μαρτίου 22, 2013

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση του τουρκικού σχολικού εγχειριδίου (Emin Oktay, Tarih, Lise: III, έκδ. 1988, σσ. 237-240) και καταδεικνύει τον τρόπο που …
διδάσκονται οι γείτονες την κοινή μας Ιστορία. Τα σχόλια και οι υποσημειώσεις είναι των συγγραφέων Κατσουλάκου Θ.,Τσαντίνη Κ. από το βιβλίο τους “Προβλήματα Ιστοριογραφίας στα Σχολικά Εγχειρίδια των Βαλκανικών Κρατών. Επανάσταση του. ΄21, Βαλκανικοί Πόλεμοι. εκδ. Εκκρεμές”.
Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1820-1829), κατά το Τουρκικό εγχειρίδιο….

Οι Έλληνες1, οι οποίοι είχαν περισσότερα προνόμια2 απ’ όλους τους χριστιανικούς λαούς που τελούσαν υπό οθωμανική κυριαρχία, ζούσαν κυρίως στην Ελλάδα3, στην Πελοπόννησο, στα νησιά του Αιγαίου, στη Δυτική Μικρασία και στα παράλια της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου, όπου ήταν εγκαταστημένοι σε πόλεις και κωμοπόλεις και ασχολούνταν με τις τέχνες και το εμπόριο και ιδιαίτερα με τη ναυτιλία.
Οι Έλληνες είχαν υποταχτεί οριστικά στο οθωμανικό κράτος επί Μωάμεθ του Πορθητή4. Είχαν παραχωρηθεί τότε και σ’ αυτούς, όπως και στους άλλους χριστιανούς, ελευθερίες ως προς τα θέματα θρησκείας και γλώσσας. Στην Πελοπόννησο μάλιστα και στα νησιά του Αιγαίου οι Έλληνες ζούσαν σχεδόν αυτόνομοι5.

ΚΥΠΡΟΣ:ΚΟΙΤΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

12:23 π.μ. | Αναρτήθηκε από Χρονολόγιο

Πολιτισμός στην Κύπρο από τη νεολιθική εποχή

Σύμφωνα με τη χρονολόγηση των διάφορων ευρημάτων της αρχαιολογικής σκαπάνης, ο πολιτισμός στην Κύπρο έχει να επιδείξει πανάρχαιες καταβολές, που εκτείνονται μέχρι τη νεολιθική περίοδο, δηλαδή την 8η χιλιετηρίδα π. X.

Στον προϊστορικό οικισμό της Χοιροκοιτίας ο πρωτόγονος Κύπριος προβαίνει στην ανέγερση οργανωμένων οικιστικών μονάδων με αξιοθαύμαστη λειτουργική δομή και στο συνοικισμό Τέντα της Καλαβασού στη λεία επιφάνεια της εσωτερικής όψης ενός τοίχου βρέθηκαν ίχνη ζωγραφικής σύνθεσης, από την οποία διασώθηκαν δύο ανθρώπινες μορφές κόκκινου χρώματος, με υψωμένα τα χέρια.[1]

Επιπλέον, τα ποικίλα ευρήματα που ανευρέθηκαν μαρτυρούν τη δεξιοτεχνία με την οποία ο πρωτόγονος Κύπριος διακοσμούσε τα πέτρινα αγγεία, αλλά και κατασκεύαζε πρωτόγονα κοσμήματα. Η προσπάθεια για καλύτερες συνθήκες ζωής και για ωραιότερη εμφάνιση φανερώνουν, τόσο τη θέληση, όσο και την ικανότητά του να δημιουργήσει πολιτισμό.

Και εδώ γεννιούνται δύο σημαντικά ερωτήματα σε σχέση με τον τίτλο της έρευνας:
Ποια μπορεί να είναι η εξέλιξη αυτού του πρωτόγονου πολιτισμού, ο οποίος προηγείται κατά 4.000 χρόνια της εμφάνισης του καλούμενου ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού;

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. «Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ»

  Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Γ. Σεφέρης», τιμά την επανάσταση του 1821. Είμαστε εκπαιδευτικοί και διδάσκουμε ιστορία. Θέλουμε λοιπόν να θέσουμε μερικά ζητήματα που χάνονται συχνά μέσα στις τυπικότητες και τις επετειακές ιαχές. Θέματα με αφορμή την ιστορική αυτή επέτειο :

                                                                                                                       

1.                  Ο «ρεαλισμός» ποτέ δε «γράφει» ιστορία. Ποτέ δεν αλλάζει την κατάσταση. Ο Ρήγας Φεραίος που ονειρεύτηκε την επανάσταση κι ο Παπαφλέσσας που την «εκβίασε», δεν είχαν «ίχνος» ρεαλισμού. Είχαν όμως δίκιο κι απόλυτη εμπιστοσύνη στο λαό. Kι  η ιστορία δε «θυμάται» ποτέ τους «ρεαλιστές». Το ίδιοι κι οι λαοί. Αλλά «θυμάται» και τιμά τους «τρελούς» και τους επαναστάτες.

2.                 Η ιστορία δε γράφεται με «διαπραγματεύσεις» και «διαλόγους». Η ιστορία όλων των λαών του κόσμου και πάνω απ΄ όλα των Ελλήνων, αυτό δείχνει. Ο Κολοκοτρώνης δεν πήγε σε «διάλογο» στα Δερβανάκια. Κι ο Διάκος δεν πήγε για «διαπραγματεύσεις» στην Αλαμάνα.

3.                 Η ιστορία δε γράφεται μέσα στα πλαίσια της όποιας «νομιμότητας» της εκάστοτε εξουσίας. Τότε «νόμος» ήταν ότι έλεγε ο Σουλτάνος κι ο Μέτερνιχ. Όλοι οι αγωνιστές του 1821 ήταν λοιπόν τότε ... «παράνομοι». Ποτέ η ιστορία δεν προχώρησε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας της παλιάς τάξης, αλλά προχώρησε «σκίζοντας» τους νόμους και τις συμφωνίες των μεγάλων και των ισχυρών και βάζοντας «νέο δίκαιο», σύμφωνο με τα συμφέροντα των ανθρώπων, με τις ανάγκες της κοινωνίας και με τα βήματα της ιστορίας. Κι αυτή η αέναη διαδικασία δε θα σταματήσει ποτέ.

1821 - ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ τότε και τώρα - ΟΛΤΕΕ

Σχεδόν 200 χρόνια µετά την Μεγάλη Επανάσταση των Ελλήνων, των υποτελών και των κατατρεγµένων, η πατρίδα µας υποδουλώνεται ξανά στις ίδιες δυνάµεις. Την άπληστη δίψα των Ολίγων για άµετρο Πλούτο, Εξουσία και ∆ύναµη. Η επιδίωξη της οικονοµικής ολιγαρχίας για παγκόσµιο έλεγχο είναι πανάρχαια. Κάποτε, συνδέονταν και µε κατά τόπους «εθνικά» συµφέροντα ή θρησκευτικά «πιστεύω», όχι επειδή το Κεφάλαιο έχει πατρίδα ή πιστεύει σε αξίες, αλλά γιατί έπρεπε να προβληθεί κάποια Ιδέα, ώστε οι πολίτες να είναι πρόθυµοι να θυσιαστούν για αυτήν… Τώρα, οι µέθοδοι ελέγχου και καταδυνάστευσης έχουν αλλάξει. ∆εν χρησιµοποιούνται πια στρατιωτικά µέσα, ούτε στοχεύουν στην κατάληψη του «εδάφους» µιας Πατρίδας. Αρκεί ο απόλυτος οικονοµικός έλεγχος του λαού της. Η υπόλοιπη «διακυβέρνηση» της χώρας µπορεί να ασκείται από τους τοπικούς «άρχοντες»… Άλλωστε, η πλουτοκρατία έχει να ασχοληθεί µε πολύ πιο σοβαρά θέµατα!! Τις «λεπτοµέρειες» µπορούν να τις διεκπεραιώσουν οι …δηµοκρατικά εκλεγµένοι, ντόπιοι «κοτζαµπάσηδες»… Το σύγχρονο µεγάλο πείραµα της διεθνούς οικονοµικής ολιγαρχίας για απόλυτο παγκόσµιο οικονοµικό έλεγχο ξεκίνησε από την Ελλάδα και την Κύπρο. Τυχαίο;


«Οι Έλληνες είναι δυσκολοκυβέρνητοι και δύσκολα δαµάζονται. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να χτυπήσουµε βαθιά µέσα στις πολιτισµικές τους ρίζες. Έτσι ίσως καταφέρουµε να τους κάνουµε να συµµορφωθούν. Εννοώ, βέβαια, να χτυπήσουµε την γλώσσα τους, την Θρησκεία τους, τα πολιτισµικά και ιστορικά αποθέµατα, έτσι ώστε να ουδετεροποιήσουµε την δυνατότητά τους να αναπτύσσονται, να διακρίνουν τους εαυτούς τους, ή να αποδεικνύουν ότι µπορούν να νικούν…»