Θεόδωρος Ι. Ζιάκας
Oι δύο βασικοί πόλοι αναφοράς του Νέου Ελληνισμού είναι η Τουρκία και η Δύση και οι σχέσεις μαζί τους αποτελούν το κεντρικό ζήτημα της νέο ελληνικής εθνικής στρατηγικής.
Oι δύο βασικοί πόλοι αναφοράς του Νέου Ελληνισμού είναι η Τουρκία και η Δύση και οι σχέσεις μαζί τους αποτελούν το κεντρικό ζήτημα της νέο ελληνικής εθνικής στρατηγικής.
Η
στρατηγική αυτή ήταν από την αρχή και εξακολουθεί να είναι και σήμερα, η
στρατηγική της Προστασίας και του Εκσυγχρονισμού: Η ουσία της ήταν η
εσκεμμένη δορυφοροποίηση του ελλαδικού κράτους γύρω από την κάθε φορά
δεσπόζουσα δυτική δύναμη, με άμεσο προσδοκώμενο όφελος την προστασία
έναντι της τουρκικής απειλής και μακροπρόθεσμο την απόσπαση του
ελληνικού λαού από το βυζαντινό πολιτισμικό δρόμο και την ενσωμάτωση του
στο δυτικό. Περιεχόμενο δηλ. της στρατηγικής της Προστασίας ήταν μια
εκπαιδευτική στρατηγική εκδυτικισμού που πάντοτε οριζόταν ως στρατηγική
εκσυγχρονισμού-εξευρωπαϊσμού.
(Η
υποκατάσταση της ανατολικής απειλής με τον «από Βορρά κίνδυνο», στο
διάστημα μετά το 1922 ως την πτώση της δεύτερης εθνικιστικής
δικτατορίας, δεν άλλαξε την ουσία της εθνικής στρατηγικής. Τα δυο πεδία
ορισμού της, η Προστασία κι ο Εκσυγχρονισμός, διατηρήθηκαν).
