του Ηρακλή Κακαβάνη
Από το 2012 υπάρχει στις προθήκες των βιβλιοπωλείων το βιβλίο της
Μαρίας Ρεπούση με θέμα «Τα Μαρασλειακά 1925-1927». Η Μ. Ρεπούση μας
είναι γνωστή από το 2006-2007 και τις αντιδράσεις για το βιβλίο ιστορίας
της ΣΤ’ Δημοτικού. Ήταν επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας. Το βιβλίο
δεν ξεφεύγει από ιδεολογικά και πολιτικά στερεότυπα που ακολουθούν τη
διδασκαλία της Ιστορίας, έτσι όπως την έχουν γράψει οι νικητές. Για
παράδειγμα, οι επαναστάσεις δεν εμφανίζονται ως αποτέλεσμα κοινωνικών
διεργασιών, δεν έχει τη θέση του ο ρόλος του λαού σε αυτές, αλλά
εμφανίζονται μάλλον ως διπλωματικά γεγονότα κλπ.
Το βιβλίο για τα Μαρασλειακά η Μ. Ρεπούση άρχισε να το γράφει στο
τέλος του 2007, δηλαδή αμέσως μετά την απόσυρση του βιβλίου της
ΣΤ’ Δημοτικού, πιθανά ως μια προσπάθεια προσωπικής δικαίωσης μέσα από
ένα παράλληλο ιστορικό παράδειγμα. «Οι σφοδρές αντιδράσεις που
ξέσπασαν τότε στην εκπαιδευτική – ακαδημαϊκή κοινότητα και πήραν
εθνικές – κοινωνικές διαστάσεις, μας θυμίζουν μελαγχολικά τα πρόσφατα
γεγονότα για τον ίδιο πάνω – κάτω λόγο, με ατυχή πρωταγωνίστρια τη
συγγραφέα του παρόντος τόμου. Η κυρία Ρεπούση έτυχε μιας πρωτοφανούς
επίθεσης ακροδεξιών γραφικών αυτόκλητων ιστορικών, με ‘’επιστημονικό’’
επικεφαλής συντονιστή… τον κύριο Καρατζαφέρη. Όπως και τότε, έτσι και
πρόσφατα, σε ένα αυστηρά ακαδημαϊκό θέμα, λειτούργησε η πιο χυδαία
έκφανση της Δημοκρατίας: να έχουν όλοι γνώμη ειδικού σε ένα θέμα που
στην καλύτερη των περιπτώσεων αγνοούν παντελώς».[1]
Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης του εγχειρήματος της Μ.
Ρεπούση. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για μια προσπάθεια της αστικής
ιστοριογραφίας να γράψει και να ερμηνεύσει την ιστορία έτσι που ούτε να
διδάσκει ούτε να εμπνέει αλλά να δημιουργεί συνειδήσεις με εξαρτημένα
αντανακλαστικά. Και γι’ αυτό διαστρεβλώνει τα ιστορικά γεγονότα και
θέτει «βολικά» κριτήρια για την αξιολόγησή τους.
